ECLI:NL:RBROT:2026:10660

Verzoeker heeft op 17 februari 2026, tezamen met een verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling, een verzoek ingevolge artikel 287a, eerste lid, Faillissementswet ingediend om één schuldeiser, te weten:

[schuldeiser] heeft voorafgaand aan de zitting, op 6 en 7 maart 2026, een verweerschrift toegezonden.

Schuldhulpverlening heeft voorafgaand aan de zitting, op 23 maart 2026, de rechtbank aanvullende stukken toegezonden.

Ter zitting van 31 maart 2026 zijn verschenen en gehoord:

De uitspraak is bepaald op heden.

Verzoeker heeft volgens het ingediende verzoekschrift één preferente schuldeiser met één vordering en dertien concurrente schuldeisers met zeventien vorderingen. Deze schuldeisers hebben in totaal een bedrag van € 29.935,07 van verzoeker te vorderen. Verzoeker heeft bij brief van 31 juli 2025 een schuldregeling aangeboden aan zijn schuldeisers, inhoudende een betaling van 28,97% aan de preferente schuldeisers en 14,48% aan de concurrente schuldeisers tegen finale kwijting.

Het aangeboden akkoord heeft de volgende inhoud en achtergrond. De aangeboden regeling is gebaseerd op de NVVK-norm. De aangeboden regeling is gebaseerd op de afloscapaciteit die verzoeker heeft op basis van zijn dienstbetrekking. Verzoeker heeft een arbeidsovereenkomst voor 36 uur per week voor bepaalde tijd. Hij heeft ter zitting verklaard dat zijn arbeidsovereenkomst onlangs is verlengd met acht maanden. De aangeboden regeling voorziet in uitkering van een prognosepercentage. Dat betekent dat de afloscapaciteit eventueel nog hoger of nog lager zal kunnen uitvallen. Verzoeker heeft zich op het standpunt gesteld dat hij al het mogelijke heeft gedaan om het aangeboden percentage aan zijn schuldeisers aan te bieden. Verzoeker heeft sinds de aanmelding bij schuldhulpverlening geen nieuwe schulden of achterstanden meer laten ontstaan en zijn vaste lasten worden inmiddels door zijn beschermingsbewindvoerder voldaan.

Dertien schuldeisers stemmen met de aangeboden schuldregeling in. [schuldeiser] stemt hier niet mee in. Hij heeft een vordering van € 10.049,69 op verzoeker.

Tijdens de zitting heeft schuldhulpverlening verklaard dat er gedurende het minnelijk traject niet is gespaard door de beschermingsbewindvoerder. De beschermingsbewindvoerder heeft hierover verklaard dat er wisselingen hebben plaatsgevonden met betrekking tot het beschermingsbewind. Zij is later ingestroomd waardoor zij niet heeft kunnen sparen voor de schuldeisers. Daarnaast zou het inkomen van verzoeker zijn gedaald waardoor er geen ruimte meer was om te sparen voor de schuldeisers. Schuldhulpverlening heeft verklaard dat het hierdoor niet mogelijk is om het aangeboden akkoord na te komen.

[schuldeiser] stelt zich op het standpunt dat het verzoek moet worden afgewezen. [schuldeiser] heeft in juli 2022 de woning van verzoeker gekocht met aansluitend een terughuurconstructie. Binnen enkele maanden na de overdracht werden de huurbetalingen te laat of onvolledig betaald en aansluitend daarop werd de huur niet meer betaald. Hierdoor is er een huurachterstand van ruim € 10.000,00 ontstaan. [schuldeiser] is van mening dat er bij het aangaan van de koop- en terughuurconstructie een verkeerd beeld is geschetst van de persoonlijke en woonsituatie van verzoeker. Hij stelt zich op het standpunt dat de overeenkomst daarmee tot stand is gekomen op basis van een onvolledig beeld van de financiële situatie van verzoeker. Daarnaast heeft [schuldeiser] te kennen gegeven het aangeboden bedrag te laag te vinden. [schuldeiser] stelt dat het aangeboden percentage minder dan 10% bedraagt terwijl zijn vordering 33,6% van de totale schuldenlast bedraagt. Het aanbod zou niet in verhouding staan met de totale schuldvordering. Het is voor hem onvoldoende duidelijk dat dit voorstel daadwerkelijk het maximaal haalbare is.

Uitgangspunt is dat het iedere schuldeiser in beginsel vrij staat om te verlangen dat 100% van zijn vordering, vermeerderd met rente, wordt voldaan. Nu de aangeboden regeling voorziet in een lagere uitkering dan de volledige vordering, staat het belang van [schuldeiser] bij zijn weigering vast.

De rechtbank ziet zich gesteld voor het beantwoorden van de vraag of [schuldeiser] in redelijkheid niet tot weigering van instemming met de schuldregeling heeft kunnen komen, in aanmerking genomen de onevenredigheid tussen het belang dat hij heeft bij uitoefening van de bevoegdheid tot weigering en de belangen van verzoeker of de overige schuldeisers die door de weigering worden geschaad.

De rechtbank beantwoordt deze vraag ontkennend en overweegt daartoe als volgt.

Vooropgesteld wordt dat de vordering van [schuldeiser] een aandeel vormt in de totale schuldenlast (te weten 33,6% daarvan). Gelet daarop zal niet snel kunnen worden geoordeeld dat [schuldeiser] in redelijkheid niet kon weigeren om met de schuldregeling in te stemmen.

De rechtbank is van oordeel dat onvoldoende aannemelijk is dat het voorstel het uiterste is waartoe verzoeker in staat moet worden geacht. De rechtbank kan namelijk niet vaststellen dat de afloscapaciteit van verzoeker juist is vastgesteld. Uit de loonstroken van verzoeker is gebleken dat hij een leaseauto heeft van het werk. Hij betaalt hier maandelijks een eigen bijdrage voor. In de vtlb-berekening is het netto inkomen inclusief de kosten van de eigen bijdrage van de auto opgenomen. Deze eigen bijdrage is niet bij het inkomen opgeteld waardoor er geen afloscapaciteit is. Indien het netto inkomen juist was opgenomen, is er sprake wel van afloscapaciteit.

Voorts is de rechtbank van oordeel dat onvoldoende gewaarborgd is dat verzoeker het maximale ten behoeve van zijn schuldeisers zal afdragen. Gebleken is dat verzoeker gedurende het minnelijk traject niet heeft gespaard voor zijn gezamenlijke schuldeisers. Het is niet aannemelijk gemaakt dat verzoeker gedurende het restant van de aangeboden regeling het ontstane tekort zal kunnen inlopen. In de aanbiedingsbrief van 31 juli 2025 is weliswaar vermeld dat het voorstel een prognose is en dat afhankelijk van de reserveringsmogelijkheden van verzoeker het uiteindelijke resultaat hoger of lager kan uitvallen, maar de rechtbank is van oordeel dat de schuldeisers er geen rekening mee hoefden te houden dat het uiteindelijke resultaat door het opschorten van het sparen lager zou worden.

Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de belangen van [schuldeiser] als weigerende schuldeiser zwaarder wegen dan die van verzoeker of de overige schuldeisers. Het verzoek om [schuldeiser] te bevelen in te stemmen met de door verzoeker aangeboden schuldregeling wordt daarom afgewezen.

De rechtbank zal bij afzonderlijke beslissing op het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling beslissen.

De rechtbank:

- wijst af het verzoek om een gedwongen schuldregeling te bevelen.

Dit is de beslissing van mr. M. Aukema, rechter, in samenwerking met I. van Gemerde, griffier. Deze beslissing is in het openbaar uitgesproken op 15 april 2026.