RECHTBANK ROTTERDAM
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 26 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiseres] , uit [woonplaats] , eiseres
Samenvatting
Bestuursrecht
zaaknummer: ROT 24/11634
(gemachtigde: mr. C.W.F. Jansen),
en
het college van burgemeester en wethouders van Capelle aan den IJssel, het college
(gemachtigde: [gemachtigde] ).
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiseres voor een urgentieverklaring. Eiseres voert aan dat het college onvoldoende rekening heeft gehouden met haar feitelijke omstandigheden en dat het college de hardheidsclausule had moeten toepassen. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de aanvraag van eiseres in redelijkheid heeft kunnen afwijzen. Eiseres krijgt geen gelijk en het beroep is dus ongegrond.
Procesverloop
2. Eiseres heeft een aanvraag ingediend voor een urgentieverklaring. Het college heeft deze aanvraag met een besluit van 31 januari 2024 afgewezen. Met het bestreden besluit van 28 oktober 2024 op het bezwaar van eiseres is het college bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. Eiseres heeft nadere stukken ingediend.
De rechtbank heeft het beroep op 15 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van het college.
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het bestreden besluit
3. Eiseres woont met haar dochter in een woning op de eerste etage van een flat in [woonplaats] . Eiseres is bekend met medische problematiek, waaronder pijn, kortademigheid, duizelingen, angst, PTSS en depressieve klachten. Eiseres ervaart overlast in haar huidige woning en wil verhuizen naar een rustige, beter geïsoleerde woning. Om die reden heeft eiseres een aanvraag gedaan voor een urgentieverklaring op grond van medische noodzaak.
4. Op 31 januari 2024 heeft de adviserend arts van het team Sociaal Medische Advisering van de gemeente Rotterdam (de SMA-arts) een medisch advies uitgebracht. De SMA-arts concludeert dat van een medische noodsituatie geen sprake is. Er zijn geen aanwijzingen voor ernstige psychische decompensatie of crisissituaties in de twee jaar voorafgaande aan het advies van de SMA-arts. Een rustige woonomgeving kan ook na verhuizing niet worden gegarandeerd. Bij een verhuizing zal de psychische kwetsbaarheid blijven bestaan. Daardoor is herhaling van de problematiek te verwachten.
5. Met het besluit van 31 januari 2024 heeft het college de aanvraag van eiseres afgewezen. De SMA-arts heeft op verzoek van het college op het bezwaar van eiseres gereageerd en te kennen gegeven dat het bezwaarschrift geen aanleiding vormt zijn eerdere advies te herzien. Volgens de SMA-arts is er geen medische onderbouwing voor de stelling dat de situatie van eiseres zou zijn verslechterd. Met het bestreden besluit is het college bij het besluit van 31 januari 2024 gebleven.
Is het beroep ontvankelijk?
6. De rechtbank ziet aanleiding om ambtshalve te beoordelen of het beroep ontvankelijk is. Die beoordeling hangt samen met de vraag of het beroepschrift tijdig is ingediend. Voor het indienen van een beroepschrift geldt een termijn van zes weken. Een beroepschrift is tijdig ingediend als het voor het einde van de termijn is ontvangen. De termijn vangt aan op de dag na de dag waarop het besluit op de voorgeschreven wijze is bekendgemaakt. Een beslissing op bezwaar wordt bekendgemaakt door toezending of uitreiking aan degene tot wie zij is gericht.
Het bestreden besluit is gedateerd op 28 oktober 2024. De rechtbank heeft het beroepschrift van eiseres op 19 december 2024 ontvangen. Dat is meer dan zes weken na aanvang van de beroepstermijn. De rechtbank stelt echter vast dat het bestreden besluit aan eiseres is verzonden, en niet aan de gemachtigde die haar in bezwaar heeft bijgestaan. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) is in de regel geen sprake van een juiste bekendmaking als het besluit niet wordt toegezonden aan de bij het bestuursorgaan bekende gemachtigde. Omdat het bestreden besluit niet aan de gemachtigde van eiseres is toegezonden, is het bestreden besluit niet op de voorgeschreven wijze bekendgemaakt. Het gevolg daarvan is dat de termijn voor het aanwenden van rechtsmiddelen daartegen niet is aangevangen. Omdat het bestreden besluit ten tijde van de indiening van het beroepschrift al wel tot stand was gekomen, blijf niet-ontvankelijkverklaring achterwege. Het beroep is dus ontvankelijk.
Mocht het college afgaan op het medisch advies?
7. Eiseres voert aan dat het college ten onrechte geen medische noodzaak om te verhuizen heeft aangenomen. De medebewoners van het flatgebouw zijn onvoorspelbaar en veroorzaken veel overlast. Er zijn veel harde, plotselinge geluiden in de flat. Eiseres heeft hier in verband met haar PTSS veel last van. Het college heeft de feitelijke situatie volgens eiseres onvoldoende meegewogen. Het bestreden besluit is onzorgvuldig tot stand gekomen en onvoldoende gemotiveerd.
Het college heeft de afwijzing van de aanvraag gebaseerd op het advies van de SMA-arts. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling volgt dat een bestuursorgaan op het advies van een deskundige mag afgaan, nadat het is nagegaan of dit advies op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen, de redenering daarin begrijpelijk is en de getrokken conclusies daarop aansluiten. Als een partij concrete aanknopingspunten voor twijfel aan de zorgvuldigheid van de totstandkoming van het advies, de begrijpelijkheid van de in het advies gevolgde redenering of het aansluiten van de conclusies daarop naar voren heeft gebracht, mag het bestuursorgaan niet zonder nadere motivering op het advies afgaan.
Deze beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank is van oordeel dat eiseres geen concrete aanknopingspunten voor twijfel aan het advies naar voren heeft gebracht. Dat betekent dat het college mocht afgaan op het advies van de SMA-arts. Eiseres heeft weliswaar een verklaring van haar huisarts overgelegd van 5 oktober 2026 en ter zitting een passage voorgelezen uit een verklaring van haar psychiater van 14 september 2026, maar die stukken zien op de huidige situatie van eiseres. Omdat die stukken niets zeggen over de toestand van eiseres ten tijde van het nemen van het bestreden besluit (te weten 28 oktober 2024), vormen die stukken geen aanknopingspunt om te twijfelen aan de conclusies van de SMA-arts. Voor zover de situatie van eiseres na de datum van het bestreden besluit is verslechterd, ligt het op haar weg om een nieuwe aanvraag te doen, zoals het college ter zitting ook heeft toegelicht.
Heeft het college in redelijkheid kunnen besluiten de hardheidsclausule niet toe te passen?
8. Eiseres voert aan dat zij zich in een schrijnende situatie bevindt. Zij geeft aan een geïsoleerd bestaan te leiden in haar woning. Ook haar dochter ondervindt negatieve gevolgen van de situatie. Het college heeft deze omstandigheden volgens eiseres onvoldoende meegewogen.
De rechtbank begrijpt het betoog van eiseres als een beroep op de hardheidsclausule. Op grond van de Verordening Woonruimtebemiddeling regio Rotterdam 2024 (de Verordening) is het college bevoegd een urgentieverklaring toe te kennen als weigering van een urgentieverklaring leidt tot een schrijnende situatie en sprake is van bijzondere, bij het vaststellen van de Verordening onvoorziene omstandigheden. Het gaat hier om een discretionaire bevoegdheid van het college. De rechtbank toetst de uitoefening van die bevoegdheid daarom terughoudend. De rechtbank is van oordeel dat het college in redelijkheid heeft kunnen besluiten de hardheidsclausule niet toe te passen. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat sprake is van omstandigheden waarin de Verordening niet voorziet. De Verordening voorziet in een urgentiegrond voor medische noodzaak. Eiseres heeft voor haar beroep op de hardheidsclausule geen andere omstandigheden aangedragen, dan de omstandigheden die zij al heeft aangevoerd in het kader van haar beroep op de urgentiegrond medische noodzaak. Met die omstandigheden is echter bij de beoordeling van de urgentiegrond medische noodzaak al rekening gehouden. Het college heeft verder in redelijkheid kunnen oordelen dat weigering van de urgentieverklaring niet tot een schrijnende situatie leidt. Uit het medisch advies blijkt dat de situatie van eiseres ten tijde van het bestreden besluit redelijk stabiel was. Deze beroepsgrond slaagt dus niet.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep is ongegrond. Het college heeft in redelijkheid kunnen besluiten de aanvraag van eiseres af te wijzen. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. G.B. Plomp, rechter, in aanwezigheid van
mr. J.J.W. Hollebrandse, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 26 oktober 2026.
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.