RECHTBANK ROTTERDAM
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 1 mei 2026 in de zaak tussen
[eiser], uit Rotterdam, eiser
Centrum Indicatiestelling Zorg, verweerder
Samenvatting
Bestuursrecht
zaaknummer: ROT 25/4101
en
(gemachtigde: mr. L.M.R. Kater).
Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiser van zorg op grond van de Wet langdurige zorg (Wlz). Eiser is het hiermee niet eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat verweerder de aanvraag van eiser op goede gronden heeft mogen afwijzen. Eiser heeft dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2.
Met het besluit van 16 mei 2024 heeft verweerder de aanvraag van eiser om zorg op grond van de Wlz afgewezen.
Met het besluit van 7 april 2025 (het bestreden besluit) op het bezwaar van eiser is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 10 april 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van verweerder deelgenomen. Eiser is niet verschenen.
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het bestreden besluit
3. Eiser is bekend met een voorgeschiedenis van een traumatisch veroorzaakte cervicale radiculopathie in 2011 met als gevolg een cervicaal pijnsyndroom met daarbij verminderde kracht in de linkerarm. Verder is sprake van een vastgestelde posttraumatische stressstoornis (PTSS) en van diabetes mellitus type 2 en hypertensie. In verband hiermee heeft eiser op 5 april 2024 een aanvraag ingediend voor Wlz-zorg. Na dossieronderzoek en een huisbezoek heeft verweerder met het primaire besluit de aanvraag afgewezen. Eiser heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt.
4. Verweerder heeft het bestreden besluit gebaseerd op een medisch advies van 20 november 2024, dat gebaseerd is op alle beschikbare medische informatie. Verweerder heeft aan het bestreden besluit ten grondslag gelegd dat er geen recht op toegang is tot de Wlz, omdat er geen blijvende behoefte aan permanent toezicht en/of 24 uur zorg in de nabijheid kan worden vastgesteld. Er is sprake van een zorgbehoefte waarin grotendeels op planbare momenten kan worden voorzien, aangevuld met enkele ongeplande zorgmomenten. Er wordt aangegeven dat verzekerde niet adequaat alarmeert wegens zijn psychische klachten. Er treedt echter geen duidelijk ernstig nadeel op voor verzekerde wanneer hij geen 24 uur per dag zorg in zijn nabijheid heeft. Daarnaast kan niet worden vastgesteld dat de huidige zorgbehoefte blijvend is: met behandeling van het psychiatrisch beeld kan niet worden uitgesloten dat verbetering van het functioneren worden behaald.
5. Niet in geschil is dat voor eiser de grondslagen psychische stoornis, somatische aandoening en lichamelijke handicap zijn vastgesteld en dat eiser een zorgbehoefte heeft. De vastgestelde grondslagen kunnen toegang geven tot Wlz-zorg indien aan de voorwaarden van artikel 3.2.1 van de Wlz is voldaan.
6. Eiser stelt dat zijn aanvraag om zorg op grond van de Wlz ten onrechte is afgewezen. Hij betoogt dat bij hem sprake is van een blijvende behoefte aan permanent toezicht en/of 24 uur per dag zorg in de nabijheid. Hij voert aan dat hij sinds een bedrijfsongeval in 2011 kampt met toenemende lichamelijke beperkingen en ernstige psychische klachten (PTSS), waardoor hij hulp nodig heeft bij vrijwel alle dagelijkse handelingen en hij in risicosituaties niet adequaat kan alarmeren. Volgens eiser zijn de behandelmogelijkheden uitgeput en zijn de klachten progressief, zodat zijn zorgbehoefte niet zal afnemen maar juist toeneemt. Het is hem onduidelijk welke behandelingen hij op psychisch gebied nog zou kunnen ondergaan. Hij stelt dat hij inmiddels grotendeels afhankelijk is van zijn bovenbuurman, dat familie toezicht houdt via camera’s en dat zonder continu toezicht risico bestaat op verwaarlozing en onveilige situaties. Verder betoogt eiser dat hij geen regie kan voeren bij lichamelijke en psychische ontregeling, waardoor toezicht noodzakelijk is om ernstig nadeel te voorkomen. Gelet op de langdurige en volgens eiser blijvende aard van zijn klachten kan niet worden aangenomen dat zijn zorgbehoefte tijdelijk is.
7. Verweerder heeft aan het bestreden besluit een medisch advies van 20 november 2024 ten grondslag gelegd. De medisch adviseur heeft het volgende geconcludeerd:
“Bij verzekerde is sprake van beperkingen in de mobiliteit door verminderde kracht in de linkerarm bij een medisch geobjectiveerde cervicale radiculopathie (benoemd in correspondentie neuroloog d.d. 31-07-2012 als niet ernstig). Verzekerde heeft last van cervicale pijnklachten en gebruikt hiervoor medicatie. Verzekerde gebruikt hulpmiddelen t.b.v. de mobiliteit (o.a. trippelstoel en vierpoot) en wordt dagelijks ondersteund bij de ADL en medicatie-inname door de thuiszorg. Tevens is er huishoudelijke hulp vanuit de WMO. Naast de beperkingen in de mobiliteit is er sprake van onbehandelde PTSS. Er ligt een behandelvoorstel vanuit Antes om verzekerde klinisch op te nemen voor traumabehandeling, echter wil verzekerde dit niet. Er is geprobeerd om in poliklinische setting te starten met EMDR, echter vanwege hoog oplopende emoties, is dit in samenspraak met verzekerde niet doorgezet. Antes heeft aangegeven dat verzekerde opnieuw verwezen kan worden wanneer hij wel open staat voor behandeling. Alhoewel verzekerde cognitieve klachten, zoals vergeetachtigheid en concentratieproblemen ervaart, zijn er geen separate stoornissen van het cognitief functioneren vastgesteld.
Al met al wordt bij verzekerde een beeld geschetst van een zorgbehoefte in welke grotendeels op planbare momenten kan worden voorzien, aangevuld met enkele ongeplande zorgmomenten. Er wordt aangegeven dat verzekerde niet adequaat alarmeert wegens zijn psychische klachten. Er treedt echter geen duidelijk ernstig nadeel op voor verzekerde wanneer hij geen 24 uur per dag zorg in zijn nabijheid heeft. De psychische problematiek bestaat al langere tijd en heeft eerder niet dermate grote regieproblemen opgeleverd dat deze aanleiding gaven tot 24 uur per dag zorg in de nabijheid om ernstig nadeel te voorkomen. Hoewel het begrijpelijk is dat verzekerde angstig is op bepaalde momenten wordt er geen duidelijk ernstig nadeel gezien in het niet hebben van 24 uur per dag zorg in de nabijheid. Tevens bestaat er op basis van de lichamelijke problematiek geen noodzaak voor volledige overname van de verzorgingstaken en wordt geplande zorg als passend geacht.
Behandeling van het psychiatrisch beeld wordt gezien als het meest van belang op dit moment. Het is heden niet uit te sluiten dat met adequate psychiatrische behandeling verbetering van het functioneren kan worden behaald. Daarmee kan de blijvendheid van de huidige zorgbehoefte niet worden vastgesteld.”
8. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder hiermee voldoende gemotiveerd dat bij eiser geen sprake is van een blijvende behoefte aan permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid. Verweerder heeft zich mogen baseren op dit medische advies. Dit advies is zorgvuldig tot stand gekomen, omdat de medisch adviseur dossieronderzoek heeft verricht en daarbij onder meer informatie van Antes, het zorgplan, de Omaha-rapportage, informatie van de ergotherapeut en de huisarts en eerdere medische gegevens heeft betrokken. Uit het advies volgt dat de zorgbehoefte van eiser grotendeels op planbare momenten kan worden geboden en dat slechts sprake is van enkele ongeplande zorgmomenten. Ook is in het advies toegelicht dat, hoewel eiser niet altijd adequaat alarmeert, geen duidelijk ernstig nadeel ontstaat wanneer geen 24 uur per dag zorg in de nabijheid aanwezig is. Om deze redenen is er geen behoefte aan permanent toezicht of 24 uur zorg in de nabijheid. Verder is aangegeven dat behandeling van de psychiatrische problematiek nog mogelijk is (EMDR) en dat verbetering van het functioneren daarom niet kan worden uitgesloten. Verweerder heeft hieruit mogen afleiden dat geen sprake is van een blijvende noodzaak voor permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid.
9. De rechtbank ziet in wat eiser heeft aangevoerd geen aanleiding voor een ander oordeel. Eisers eigen ervaringen, hoe ingrijpend ook, leggen tegenover de objectieve medische gegevens en de medische beoordeling onvoldoende gewicht in de schaal. Daarbij tekent de rechtbank aan dat ook voor verweerder niet ter discussie staat dat eiser in zijn situatie hulp nodig heeft, maar dat dit hulp betreft die verleend moet worden op grond van andere wettelijke regelingen, zoals de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 en/of de Zorgverzekeringswet. Aan de wettelijke criteria voor een indicatie op grond van de Wlz wordt echter, zoals overwogen, niet voldaan, noch voor wat betreft de behoefte aan permanent toezicht en/of 24 uur per dag zorg in de nabijheid, noch voor wat betreft de blijvendheid van die behoefte.
Conclusie en gevolgen
10. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. dr. P.G.J. van den Berg, rechter, in aanwezigheid van mr. A.J. Huisman, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 1 mei 2026.
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Wet langdurige zorg
Artikel 3.2.1.
1. Een verzekerde heeft recht op zorg die op zijn behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden is afgestemd voor zover hij naar aard, inhoud en omvang en uit een oogpunt van doelmatige zorgverlening redelijkerwijs op die zorg is aangewezen omdat hij, vanwege een somatische of psychogeriatrische aandoening of beperking, een psychische stoornis of een verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke handicap, een blijvende behoefte heeft aan:
1°. door fysieke problemen voortdurend begeleiding, verpleging of overname van zelfzorg nodig heeft, of
2°. door zware regieproblemen voortdurend begeleiding of overname van taken nodig heeft.
2. In het eerste lid wordt verstaan onder:
1°. zich maatschappelijk te gronde richt of dreigt te richten;
2°. zichzelf in ernstige mate verwaarloost of dreigt te verwaarlozen;
3°.ernstig lichamelijk letsel oploopt of dreigt op te lopen dan wel zichzelf ernstig lichamelijk letsel toebrengt of dreigt toe te brengen;
4°.ernstig in zijn ontwikkeling wordt geschaad of dreigt te worden geschaad of dat zijn veiligheid ernstig wordt bedreigd, al dan niet doordat hij onder de invloed van een ander raakt;
zelfzorg: de uitvoering van algemene dagelijkse levensverrichtingen waaronder de persoonlijke verzorging en hygiëne en, zo nodig, de verpleegkundige zorg;
regieproblemen: beperkingen in het vermogen om een adequaat oordeel te vormen over dagelijks voorkomende situaties op het gebied van sociale redzaamheid, probleemgedrag, psychisch functioneren of geheugen en oriëntatie.
3. In afwijking van het eerste lid heeft een meerderjarige verzekerde recht op zorg voor zover hij vanwege een combinatie van een licht verstandelijke handicap en gedragsproblemen:
4. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur wordt bepaald in welke gevallen een verzekerde, in afwijking van het eerste lid, geen recht heeft op vormen van zorg voor zover hij krachtens een zorgverzekering of een andere wettelijke regeling recht heeft of kan doen gelden op die zorg.
5. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld met betrekking tot het eerste tot en met derde lid.
6. In afwijking van het eerste lid heeft een jeugdige als bedoeld in de eerste twee onderdelen van het begrip jeugdige van artikel 1.1 van de Jeugdwet geen recht op zorg indien hij vanwege een psychische stoornis een blijvende behoefte heeft aan permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid als bedoeld in het eerste lid, onder a en b.