ECLI:NL:RBROT:2026:6475

1. Tenlastelegging

De officier van justitie beschuldigt de verdachte ervan dat hij - samengevat – samen met twee anderen een diefstal met geweld heeft gepleegd. De volledige tenlastelegging (hierna beschuldiging) houdt in dat

2. Bewijs

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld voor het feit.

Conclusie van de verdediging

De verdediging heeft zich ten aanzien van het feit gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Oordeel van de rechtbank

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen

Bewezen is dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een diefstal met geweld in vereniging. De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.2.

De bewezenverklaring is gebaseerd op de inhoud van de bewijsmiddelen. De verdachte heeft het feit bekend en er is geen vrijspraak bepleit. Daarom worden de bewijsmiddelen hieronder wel genoemd maar niet uitgeschreven.

1. Proces-verbaal van de politie, aangifte van [slachtoffer 1]

2. Verklaring van de verdachte

3. Proces-verbaal van de politie, verklaring [medeverdachte 1]

Volledige bewezenverklaring

Bewezen is dat:

hij op of omstreeks 24 november 2025 te Rotterdam tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening heeft weggenomen een geldbedrag van 4.215 euro, althans enig geldbedrag, toebehorende aan[slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] , welke diefstal werd voorafgegaan en/of vergezeld en/of gevolgd van geweld en/of bedreiging met geweld tegen die [slachtoffer 1] gepleegd met het oogmerk om die diefstal voor te bereiden en/of gemakkelijk te maken en/of om bij betrapping op heterdaad aan zichzelf en/of aan (een) andere deelnemer(s) van voormeld misdrijf hetzij de vlucht mogelijk te maken, hetzij het bezit van het gestolene te verzekeren,welk geweld en/of welke bedreiging met geweld hierin bestond(en):- het onverhoeds opentrekken van de deur van de bijrijderskant/passagierszijde van de bestelbus, waarin die [slachtoffer 1] zat,- het tegen die [slachtoffer 1] schreeuwen: “Geef jullie geld’,- het opentrekken van het dashboardkastje van de bestelbus,- (vervolgens) toen die [slachtoffer 1] dit wilde beletten die [slachtoffer 1] meermalen, althans eenmaal, in het gezicht te slaan en/of te stompen,- het uit de bestelbus trekken van die [slachtoffer 1] en/of- het slaan en/of stompen van de [slachtoffer 1] op/tegen het lichaam en/of arm(en) en/of be(e)n(en) en/of het hoofd.

3. Kwalificatie en strafbaarheid

Kwalificatie

Het bewezen feit levert het volgende strafbare feit op:

diefstal, voorafgegaan en vergezeld van geweld tegen personen, gepleegd met het oogmerk om die diefstal voor te bereiden, die diefstal gemakkelijk te maken, hetzij het bezit van het gestolene te verzekeren, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen

Strafbaarheid van het feit en van de verdachte

Het feit en de verdachte zijn strafbaar.

4. Straffen

Eis van de officier van justitie

De verdachte moet voor het feit worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden, met aftrek van het voorarrest, waarvan 6 maanden voorwaardelijk en een proeftijd van 2 jaren.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft betoogd dat het niet wenselijk is dat de verdachte terug naar de gevangenis gaat. Er moet rekening worden gehouden met de jonge leeftijd van de verdachte en het feit dat hij al enige tijd in detentie heeft gezeten. Daarom wordt door de verdediging verzocht een taakstraf met daarnaast een (deels) voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen, waarvan het onvoorwaardelijke gedeelte gelijk is aan de tijd die hij al in voorarrest heeft doorgebracht.

Oordeel van de rechtbank

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich samen met twee vrienden schuldig gemaakt aan een diefstal met gebruik van geweld door het slachtoffer [slachtoffer 2] van geld te beroven en hierbij geweld te gebruiken tegen het slachtoffer [slachtoffer 1] . De verdachte ontving een berichtje van medeverdachte [medeverdachte 1] , die op dat moment samen met [slachtoffer 1] als bezorger aan het werk was, dat er een contant geldbedrag in de bus lag. De verdachte is samen met medeverdachte [medeverdachte 2] naar de locatie van de bus gereden om het geldbedrag te stelen. Toen [slachtoffer 1] dit probeerde te voorkomen is er door de verdachte geweld gebruikt tegen het slachtoffer, door hem uit de bus te trekken en meerdere malen te slaan en/of stompen tegen het hoofd en lichaam. Het slachtoffer heeft hierdoor letsel opgelopen en tot weken na het feit te kampen gehad met gevoelens van angst, boosheid en frustratie. Hij voelde zich nog enige tijd onveilig tijdens zijn werk en had moeite met het vertrouwen van mensen, nu dit vertrouwen door een collega, bij wie hij zich juist tijdens het werk veilig had moeten voelen, beschaamd werd. Dit soort feiten, gepleegd in het openbaar, veroorzaken niet alleen bij het slachtoffer, maar ook in de maatschappij gevoelens van onrust en onveiligheid. Hoewel de verdachten verklaren dat dit een impulsieve actie was, hebben zij wel samen het plan bedacht en uitgevoerd, kennelijk zonder stil te staan bij de gevolgen voor vooral het slachtoffer. Diefstal met geweld is een ernstig feit en de rechtbank rekent dit de verdachte zwaar aan.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 4 februari 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor strafbare feiten. Het strafblad van de verdachte leidt dus niet tot een hogere straf.

Rapport van de reclassering

In het rapport van Reclassering Nederland van 4 maart 2026 staat kort gezegd dat er tijdens het plegen van het feit sprake was van impulsiviteit bij de verdachte, maar er verder geen problemen op leefgebieden lijken te bestaan. De impulsiviteit kan leeftijdgebonden zijn en was waarschijnlijk ook onderhavig aan beïnvloeding door de medeverdachten. Nu de verdachte zijn leven op orde lijkt te hebben en er een lage kans op herhaling van strafbaar gedrag bestaat, ziet de reclassering geen aanleiding voor het opleggen van bijzondere voorwaarden. Ook een contactverbod met de medeverdachten is niet langer noodzakelijk. Een (deels) voorwaardelijke straf is voldoende als stok achter de deur om te voorkomen dat hij nogmaals de fout in gaat. Ook heeft zij getoetst of er aanleiding bestaat voor het toepassen van het adolescentenstrafrecht. De reclassering adviseert het volwassenstrafrecht toe te passen, mede vanwege het ontbreken van de noodzaak voor het opleggen van interventies die enkel in het jeugdstrafrecht toe te passen zijn.

Oplegging straf

Straf

Gelet op de ernst van het strafbare feit is een gevangenisstraf noodzakelijk. Het opleggen van een ander soort straf is niet passend. Bij het bepalen van de duur daarvan houdt de rechtbank rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Hierbij is ook rekening gehouden met de LOVS oriëntatiepunten ten aanzien van een straatroof. Deze oriëntatiepunten zijn binnen de rechtspraak ontwikkeld om in vergelijkbare zaken zoveel mogelijk gelijk te straffen en vormen een vertrekpunt bij het bepalen van de straf. Voor een straatroof wordt een gevangenisstraf van 6 maanden als uitgangspunt gegeven.

De rechtbank houdt verder rekening met de jonge leeftijd van de verdachte en deelt het standpunt van de verdediging dat het niet wenselijk is dat de verdachte terug moet naar de gevangenis. Uit het reclasseringsadvies blijkt dat het feit uit impulsiviteit is gepleegd en dat de kans op herhaling klein is. De rechtbank vindt het van belang dat de verdachte zijn leven verder vorm kan geven. Verder ziet de rechtbank dat de verdachte oprecht spijt heeft van zijn daad en heeft de verdachte verantwoordelijkheid genomen voor wat hij heeft gedaan.

Daarom wordt een gevangenisstraf van 180 dagen opgelegd. Van deze gevangenisstraf worden 157 dagen voorwaardelijk opgelegd. Het onvoorwaardelijk deel van de gevangenisstraf is gelijk aan de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, zodat de verdachte niet terug hoeft naar de gevangenis. De rest van de gevangenisstraf wordt voorwaardelijk opgelegd. De voorwaardelijke straf heeft als (ook) doel te voorkomen dat de verdachte in de toekomst opnieuw een strafbaar feit pleegt.

Daarnaast vindt de rechtbank, met het oog op de vergelding, dat de verdachte ook nog een (forse) taakstraf moet uitvoeren. Bij het bepalen van de duur van de taakstraf houdt de rechtbank vooral rekening met de ernst van het feit. Daarom wordt ook een taakstraf van 180 uur opgelegd.

5. Vordering van de benadeelde partijen

Vordering [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2]

Het slachtoffer [slachtoffer 1] heeft als benadeelde partij € 4.500 als vergoeding voor immateriële schade gevorderd. Daarnaast heeft [slachtoffer 2] zich als benadeelde partij in het geding gevoegd en vordert een vergoeding van € 2.464,50 aan materiele schade. De benadeelde partijen hebben verzocht de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De verdachte moet hoofdelijk worden veroordeeld tot vergoeding van deze schade.

Standpunt van de officier van justitie

De vordering van de benadeelde partij [benadeelde 1] kan, gelet op vergelijkbare zaken, worden toegewezen tot een bedrag van € 3.000,-, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De vordering van de benadeelde partij [benadeelde 2] kan, ondanks dat een machtiging van vertegenwoordiging ontbreekt, volledig worden toegewezen. Er is geen reden om te twijfelen aan het feit dat de indiener het slachtoffer mocht vertegenwoordigen. De verdachte moet hoofdelijk worden veroordeeld tot vergoeding van de schade.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank wat betreft de benadeelde partijen, maar merkt daarbij wel op dat de vergoeding voor benadeelde partij [benadeelde 1] gematigd zou moeten worden, gelet op vergelijkbare gevallen.

Oordeel van de rechtbank

[benadeelde 2]

De benadeelde partij zal in de vordering niet-ontvankelijk worden verklaard, omdat niet is gebleken dat de indiener van het formulier ‘verzoek tot schadevergoeding’ was gemachtigd het slachtoffer te vertegenwoordigen. De vordering kan opnieuw worden aangebracht bij de burgerlijke rechter.

[benadeelde 1]

De benadeelde partij heeft als gevolg van het strafbare feit rechtstreeks immateriële schade geleden. De benadeelde partij heeft namelijk lichamelijk letsel opgelopen en is op andere wijze in zijn persoon aangetast. Zoals blijkt uit de verklaring opgenomen in het schade onderbouwingsformulier heeft de beroving hem erg aangegrepen, want hij heeft zich nog lange tijd onveilig en alerter op het werk gevoeld en vertrouwt mensen minder snel. Hij voelt zich in zijn veiligheid en persoonlijke integriteit aangetast. De diefstalvormde daarmee een ernstige inbreuk op de persoonlijke integriteit van de benadeelde partij.

Die schade wordt naar billijkheid begroot op € 1.500,-. Hierbij is in het bijzonder rekening gehouden met de aard en de ernst van het aan de verdachte te maken verwijt. Verder is bij de begroting rekening gehouden met bedragen die door rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De vordering wordt tot dit bedrag toegewezen. De benadeelde partij wordt in het resterende deel van de vordering niet-ontvankelijk verklaard. Dit betekent dat de verdachte een bedrag van €1.500,- als vergoeding van immateriële schade aan de benadeelde partij [benadeelde 1] moet betalen.

Hoofdelijke veroordeling

De verdachte heeft het strafbare feit waarvoor de schadevergoeding wordt toegekend samen met mededaders gepleegd. Zij zijn daarom allen hoofdelijk aansprakelijk voor deze schadevergoeding. Als de mededaders de schadevergoeding (voor een deel) hebben betaald, hoeft de verdachte (dat deel) niet meer aan de benadeelde partij te betalen.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 24 november 2025.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en die hij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij (grotendeels) wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op € 0.

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel (als bedoeld in artikel 36f Sr) op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij. Als dwangmiddel kan gijzeling worden toegepast voor de duur van maximaal 15 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

6. Wettelijke voorschriften

De oplegging van deze straffen zijn gebaseerd op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 47 en 312 van het Wetboek van Strafrecht.

7. Beslissingen

De rechtbank:

8. Samenstelling rechtbank en ondertekening