2. Het verzoek
De vrouw verzoekt, naar de rechtbank begrijpt, samengevat,
I.- het uitsluitend gebruik van de echtelijke woning door haar op de door haar aangegeven momenten;
II.- vaststelling van een regeling inzake de verdeling van de zorg- en opvoedingstaken;
III.- vaststelling van een door de man te betalen onderhoudsbijdrage ten behoeve van de minderjarigen van € 100,= per maand per kind;
IV.- te bepalen dat de man zijn aandeel in de hypothecaire en zakelijke lasten van de echtelijke woning voor zijn rekening neemt.
3. De beoordeling
Vanwege de nationaliteit van de vrouw ( [persoon 2] van de Bondsrepubliek Duitsland) heeft de zaak internationaal privaatrechtelijke aspecten. De rechtbank heeft die ambtshalve beoordeeld. De rechtbank is van oordeel dat haar rechtsmacht toekomt en dat zij naar Nederlands recht dient te beslissen op de verzoeken.
De vrouw legt aan haar verzoek tot het uitsluitend gebruik van de echtelijke woning, in samenhang met haar verzoek tot vaststelling van een zorgregeling, het volgende ten grondslag. Nadat partijen besloten uit elkaar te gaan heeft zij circa 1,5 jaar elders verbleven. De man woonde al die tijd samen met de kinderen in de woning. Partijen zijn destijds een zorg- en contactregeling overeengekomen. Deze werd door hen uitgevoerd in de echtelijke woning, maar om spanningen te voorkomen vertrok de vrouw, op de dagen dat zij overdag voor de kinderen had gezorgd, ‘s-avonds naar haar verblijfplaats elders. Haar verblijf elders gedurende de nacht was volgens haar niet gebaseerd op een gezamenlijke afspraak, maar was een eigen initiatief van de vrouw.
Vanaf het moment dat de vrouw geen eigen woonruimte/verblijfplaats elders meer had, is zij weer terug gegaan naar de echtelijke woning. Ze slaapt zij nu al weken op de bank. De zorg over de drie minderjarige kinderen wordt nog steeds nagenoeg gelijk tussen partijen verdeeld. Dat is niet veranderd. Hoewel partijen in de afgelopen weken elkaar zoveel als mogelijk vermijden in huis, zijn er toch spanningen. Deze spanningen tussen haar en de man lopen de laatste tijd ook dusdanig op dat samenwonen niet meer mogelijk is. Er zijn geregeld conflicten die soms in fysieke confrontaties jegens haar uitmonden. Verder zijn de kinderen vaak getuige van schreeuw- en scheldpartijen tussen partijen. De vrouw acht deze situatie onwenselijk voor haar eigen veiligheid, maar ook voor de rust en gezondheid van de kinderen. De zorgregeling kan wat haar betreft voorlopig in ieder geval min of meer hetzelfde blijven, maar de man zal de woning moeten verlaten. In tegenstelling tot haar kan de man namelijk elders verblijven, aldus de vrouw.
De man betwist de stellingen van de vrouw. Het is juist dat de vrouw 1,5 jaar geleden uit de echtelijke woning is vertrokken. Partijen hebben daarbij toen de afspraak gemaakt dat zij om en om in de echtelijke woning voor de kinderen zouden gaan zorgen. Dat verliep in de basis goed. De vrouw is daarbij gedurende al die tijd in staat geweest om, als zij niet de zorg had voor de kinderen danwel gedurende de nachten, elders te verblijven. De man ziet niet in waarom zij dit nu niet meer zou kunnen. Sinds het moment dat de vrouw deze procedure is gestart is zij in de woning teruggekeerd en weigert zij tijdens de avonden en nacht, de echtelijke woning te verlaten. De man heeft min of meer bewust in het kader van deze procedure geen zelfstandig verzoek gedaan met betrekking tot het uitsluitend gebruik van de woning door hem. De man vindt de huidige leefomstandigheden in de basis niet ideaal, en wenselijk, omdat er soms spanningen zijn. Hij zou dan ook het liefste hebben dat de vrouw aan het einde van de dag waarop zij de zorg heeft gehad over de kinderen, weer vertrekt en elders overnacht; terug naar de situatie zoals deze was. Aan de andere kant moet hij ook erkennen dat er ook in de contacten en aanwezigheid van een ieder inmiddels een soort van modus is gevonden, waarbij in het belang van de kinderen de situatie niet (langer) op de spits wordt gedreven. Hij doet daar in ieder geval zijn uiterste best voor. Hij betwist uitdrukkelijk de door de vrouw gestelde fysieke confrontaties. Hij heeft eenmaal een schaal kapot gegooid en dit had hij niet moeten doen, maar dit was uit frustratie en buiten aanwezigheid van de kinderen. Tenslotte, anders dan de vrouw stelt, kan hij nergens anders terecht. Hij heeft een vriendin, maar de relatie is nog pril en zij verblijft zelf met haar kinderen op een zolderkamer. Daar is geen ruimte voor hem, en zeker niet voor danwel met kinderen. Zijn ouders wonen te ver uit de buurt, aldus de man.
De rechtbank stelt voorop dat de voorlopige voorzieningenprocedure is gericht op het verkrijgen van een ordemaatregel, voor de duur van de echtscheidingsprocedure, in een situatie waarin een beslissing in de hoofdzaak niet kan worden afgewacht en waarin een zekere mate van spoedeisendheid aan de orde is. De voorlopige voorzieningenprocedure leent zich dan ook niet voor diepgaand onderzoek maar is bedoeld voor het scheppen van duidelijkheid en rust. Met inachtneming hiervan overweegt de rechtbank als volgt.
Gelet op de onderlinge samenhang zal de rechtbank het verzoek van de vrouw met betrekking tot het uitsluitend gebruik van de woning door haar en haar verzoek aangaande de kinderen, hieronder gezamenlijk beoordelen. Tijdens de zitting is de situatie tussen partijen in de afgelopen periode nader besproken. Niet in geschil is dat er in de afgelopen periode, en ook vanaf het moment dat de vrouw in de woning terug is gekomen, in de praktijk uitvoering wordt gegeven aan een zorgregeling waarbij de vrouw iedere maandag en dinsdag en in de oneven weken op vrijdag, zaterdag en zondag de zorg heeft over de kinderen. Op de andere dagen/weekend heeft de man de zorg over de kinderen. Voldoende is komen vast te staan dat deze regeling, met deze verdeling van zorg, voor nu in de basis goed verloopt en in het belang is van de kinderen. Dit hebben partijen ook bevestigd tijdens de zitting. De regeling op zich staat in de basis vast en is niet ter discussie. De rechtbank ziet onder deze omstandigheden geen aanleiding om hierover (al dan niet anderszins) te beslissen zoals door de vrouw verzocht. De uitvoering van voornoemde gedeelde zorgregeling dient dan ook gecontinueerd te worden.
Partijen blijven, ondanks pogingen om tijdens de zitting tot een vergelijk te komen, van mening verschillen over de uitvoering van deze gedeelde zorg, meer specifiek over de vraag of de vrouw bij deze verdeling van de zorg het uitsluitend gebruik krijgt over de woning en dat de man de woning zal moeten verlaten.
De rechtbank stelt voorop dat aan haar slechts voorligt het verzoek van de vrouw tot het uitsluitend gebruik van de woning. De man heeft geen (zelfstandig) verzoek tot het uitsluitend gebruik ingediend. Dit heeft de rechtbank ook aan de man voorgehouden. Hij heeft daarbij toegelicht dat hij zich hiervan bewust is.
De rechtbank zal het verzoek van de vrouw afwijzen. Het is de rechtbank uit de stukken en tijdens de zitting voldoende gebleken dat partijen zich nu in een min of meer eenzelfde woonsituatie bevinden. Zij hebben geen alternatieve woonruimte beschikbaar en verblijf bij buren, vrienden of familie is niet (langer) mogelijk. Deze argumenten kunnen bij de beoordeling van het verzoek van de vrouw geen doorslag geven. Hoewel de rechtbank verder begrijpt dat de huidige situatie verre van ideaal is, en zeker niet als bestendig kan worden bestempeld, is evenmin gebleken van voldoende vaststaande feiten en omstandigheden die maken dat er sprake is een dermate onhoudbare situatie waardoor het uitsluitend gebruik van de woning per direct aan de vrouw dient te worden toegekend. Zo zijn de aantijgingen van de vrouw aan het adres van de man niet komen vast te staan. Verder neemt de rechtbank in aanmerking dat partijen kennelijk voor nu een modus hebben gevonden om al enige tijd, na het besluit dat er gescheiden zal gaan worden, gezamenlijk voor de kinderen te zorgen en dat zij in de laatste periode, weliswaar niet op basis van gezamenlijke consensus, samen in de woning verblijven. Over deze huidige situatie hebben beide partijen tijdens de zitting desgevraagd verklaard dat zij elkaar nu zoveel mogelijk mijden, elkaar niet tot zeer weinig zien en dat de afgelopen periode zonder noemenswaardige problemen en incidenten is verlopen. Verder staat vast dat het ook onder deze omstandigheden nog steeds goed gaat met de kinderen. Op initiatief van de man is wel inmiddels contact gezocht met hulpverlening (Sterk Huis) en deze kan en zal worden betrokken bij de ondersteuning van partijen en de kinderen. De vrouw heeft tijdens de zitting bevestigd dat ook zij open staat voor deze hulpverlening. Daarnaast is het de rechtbank ambtshalve bekend dat de bodemprocedure zich in een stadium bevindt dat deze op redelijke termijn op zitting kan worden gepland waarbij, anders dan in onderhavige procedure, ruimte is om de situatie tussen partijen en de kinderen uitgebreider te bespreken en onderzoeken. Gelet op alle feiten en omstandigheden concludeert de rechtbank dat er nu dan ook geen noodzaak bestaat voor het treffen van een voorlopige voorziening met betrekking tot het uitsluitend gebruik van de woning zoals door de vrouw verzocht.
Dit betekent dat er voor nu niets wijzigt in de huidige (woon)situatie. Dit neemt niet weg, en daar sluit de rechtbank haar ogen niet voor, dat er toch zo nu en dan spanningen (kunnen) zijn. Dat is inherent aan de situatie waarin is besloten tot echtscheiding en er nog geen definitieve afspraken zijn gemaakt over de gevolgen daarvan. De rechtbank gaat er evenwel voor nu vanuit dat partijen volwassen genoeg zijn om in het belang van de kinderen elkaar in de aankomende periode (ook) met respect naar elkaar te blijven gedragen en dat zij zich daarbij onthouden, voor zover daar al sprake van is geweest, van negatieve uitlatingen/gedragingen over/jegens de ander.
Het verzoek tot vaststelling van een bijdrage voor kinderen wordt afgewezen omdat de vrouw tijdens de zitting uitdrukkelijk heeft verklaard dat dit verzoek enkel geldt en gehandhaafd wordt in het geval het uitsluitend gebruik van de woning aan haar zou worden toegekend. Dit is niet het geval. De man heeft tijdens de zitting verklaard dat hij tot op heden alles voor de kinderen betaald. De rechtbank gaat er vanuit dat de man dit ook zal blijven doen.
Voor wat betreft het verzoek van de vrouw om te verstaan dat de man de betaling van de aan de echtelijke woning verbonden hypothecaire en zakelijke lasten voor zijn rekening zal nemen heeft de man tijdens de zitting onweersproken verklaard dat hij, voor zover dit al een verzoek is dat past binnen de limitatieve opsomming van artikel 822 Rv, deze lasten ook nu volledig voor zijn rekening neemt en dat hij dit zal blijven doen. De vrouw heeft niet nader geconcretiseerd waarom dat anders is. Aldus heeft de vrouw naar het oordeel van de rechtbank ten aanzien van dat verzoek onvoldoende dringend belang. De rechtbank zal dit verzoek van de vrouw dan ook afwijzen.
4. De beslissing
De rechtbank
wijst de verzoeken af.
Deze beschikking is gegeven door mr. Haerkens-Wouters, en, in tegenwoordigheid van mr. Van der Plas, griffier, in het openbaar uitgesproken op 12 november 2025.