RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Middelburg
Zaaknummer: 11241930 \ CV EXPL 24-2674
Vonnis van 3 september 2025
in de zaak van
1. [verhuurder 1] ,
te [plaats 1] ,2. [verhuurder 2],
te [plaats 1] ,
eisers in conventie,
verweerders in voorwaardelijke reconventie,
hierna samen te noemen: [verhuurders] ,
gemachtigde: mr. R. Zwamborn,
tegen
1. [huurder 1] ,
te [plaats 2] ,2. [huurder 2],
te [plaats 2] ,
gedaagden in conventie,
eisers in voorwaardelijke reconventie,
hierna te noemen: [huurders] ,
gemachtigde: mr. W.T.J. Schieman.
1. De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het tussenvonnis van 9 april 2025 met de daarin genoemde processtukken;- de akte van 7 mei 2025 van [huurders] ;
- de akte van 2 juli 2025 van [verhuurders]
Ten slotte is vonnis bepaald.
2. De verdere beoordeling
in conventie
Opzegging
In voornoemd tussenvonnis is met betrekking tot de primair gevorderde verklaring van recht overwogen dat de punten zoals [verhuurders] deze hebben opgenomen in de opzeggingsbrief onvoldoende zijn om te komen tot een geldige grond voor opzegging van de huurovereenkomst. [verhuurders] hebben dus niet rechtsgeldig opgezegd zodat de vordering van [verhuurders] om voor recht te verklaren dat de huurovereenkomst door opzegging is geëindigd, zal worden afgewezen.
Ontbinding en ontruiming
[verhuurders] hebben subsidiair gevorderd de huurovereenkomst te ontbinden op grond van wanprestatie. In voornoemd tussenvonnis is hierover overwogen dat het geheel in gebruik geven van de woning een tekortkoming oplevert maar dat die tekortkoming alleen geen ontbinding van de huurovereenkomst rechtvaardigt. De vraag die nog beantwoord dient te worden is of [huurders] voldoen aan de contractuele verplichting om de woning zelf te bewonen. Of zij daaraan voldoen wordt bepaald door de concrete feiten en omstandigheden rond het gebruik van de gehuurde woning en de leefsituatie van de huurders.
Na voornoemd tussenvonnis hebben [huurders] stukken in het geding gebracht om aan te tonen dat zij de woning zelf bewonen. Allereerst hebben zij bankafschriften van de gezamenlijke bankrekening en medische stukken overgelegd. Daarnaast hebben zij twee verklaringen van de stiefzonen van [huurder 1] in het geding gebracht. Zijn stiefzonen verklaren beiden dat [huurder 1] ongeveer de helft van de tijd in Nederland verblijft. Tot slot hebben [huurders] e-mailcorrespondentie met de gemeente in de periode mei/juni 2024 overgelegd. In die e-mailcorrespondentie, die ging over de herinschrijving in de gemeente, schrijft de gemeente dat zij toetsen of [huurders] ten minste 4 maanden per jaar in de woning verblijven. De gemeente heeft destijds aangegeven dat zij daarvan niet overtuigd was. Tot welke conclusie de gemeente uiteindelijk is gekomen blijkt niet uit de stukken. Kennelijk is [huurder 1] vervolgens wel terug ingeschreven in het BRP.
[huurders] hebben niet de moeite genomen om te vermelden wat uit de bankafschriften en medische stukken zou moeten blijken met betrekking tot welke periodes zij in Nederland dan wel Italië hebben verbleven. Zonder verdere toelichting volgt uit die stukken naar het oordeel van de kantonrechter dat [huurder 1] in het jaar 2024 telkens voor korte periodes en in totaal zo’n 1,5 tot 2 maanden in Nederland heeft verbleven. Uit de (her)inschrijving in het BRP en de overgelegde e-mailcorrespondentie met de gemeente blijkt niet dat [huurder 1] langer in Nederland heeft verbleven. De stiefzonen van [huurder 1] hebben weliswaar verklaard dat [huurder 1] ongeveer de helft van het jaar in Nederland zou verblijven maar daar hecht de kantonrechter slechts beperkte waarde aan nu het gaat om verklaringen van familieleden. Nu die verklaringen geen steun vinden in de overige stukken, gaat de kantonrechter aan de verklaringen voorbij.
In voornoemd tussenvonnis is reeds overwogen dat [huurders] niet hun hoofdverblijf in de woning moeten hebben maar dat er – gezien de contractuele bepaling – wel een zekere mate van bewoning moet zijn. Alhoewel er geen strikte richtlijnen zijn voor de mate waarin een huurder de woning moet bewonen, is de kantonrechter in dit geval van oordeel dat, gelet op wat [huurders] hebben overgelegd, zij de woning onvoldoende bewonen om te kunnen voldoen aan de contractuele verplichtingen.
[huurders] hebben nog aangevoerd dat [huurder 1] medisch afhankelijk is van Nederland. Met [verhuurders] is de kantonrechter echter van oordeel dat niet is gebleken dat [huurder 1] die zorg niet ook in Italië zou kunnen krijgen. Dit verweer kan hem daarom niet baten.
De kantonrechter is gezien het bovenstaande – in samenhang met de tekortkoming ten aanzien van het aan een derde in gebruik geven van de woning – van oordeel dat [huurder 1] zijn verplichtingen uit de huurovereenkomst niet nakomt. Dit levert een tekortkoming in de nakoming van de huurovereenkomst op die ontbinding van de huurovereenkomst rechtvaardigt. De vordering van [verhuurders] tot ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning binnen twee weken, zal dan ook worden toegewezen.
Dat toewijzing van de vordering ertoe leidt dat [huurder 1] elders woonruimte zal moeten zoeken, is onontkomelijk. Dit kan echter niet tot afwijzing van de vorderingen leiden, zeker niet nu [huurder 1] veelal al in Italië verblijft.
Machtiging sterke arm
De machtiging om de ontruiming zo nodig met behulp van de sterke arm van justitie te bewerkstelligen is overbodig. Artikel 556 lid 1 Rv schrijft namelijk al voor dat de gedwongen ontruiming geschiedt door een deurwaarder. De deurwaarder behoeft geen rechterlijke machtiging om bevoegd te zijn de hulp van de sterke arm in te roepen. Die bevoegdheid ontleent de deurwaarder rechtstreeks aan artikel 557 Rv, waarin artikel 444 Rv van overeenkomstige toepassing wordt verklaard. De gevorderde machtiging zal dan ook worden afgewezen.
Overige vorderingen
[verhuurders] vorderen een bedrag van € 3.760,50 aan kosten voor schilderwerkzaamheden en een bedrag van € 171,22 aan huurachterstand. Bij tussenvonnis is overwogen dat de kosten voor de schilderwerkzaamheden voor rekening van [verhuurders] komen. Daarnaast is overwogen dat het onduidelijk is of er een huurachterstand is en hoe hoog die dan zou zijn. De kantonrechter zal deze vorderingen dan ook afwijzen.
De vordering van [verhuurders] tot betaling van een bedrag van € 362,32 voor elke maand vanaf 1 juli 2024 zal worden afgewezen nu daarvoor de grondslag ontbreekt. Het spreekt voor zich dat [huurders] de overeengekomen huurprijs/gebruiks-vergoeding moeten betalen zolang het gehuurde niet is ontruimd. Er is echter niet gesteld of gebleken dat er gegronde vrees bestaat dat zij deze verplichting niet zullen nakomen.
Proceskosten
[huurders] zijn in conventie in het ongelijk gesteld en moeten daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [verhuurders] worden begroot op:
- kosten van de dagvaarding
€
137,39
- griffierecht
€
248,00
- salaris gemachtigde
€
677,50
(2,5 punten × € 271,00)
- nakosten
€
135,00
(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)
Totaal
€
1.197,89
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
Hoofdelijke veroordeling
De veroordeling wordt (deels) hoofdelijk uitgesproken. Dat betekent dat iedere veroordeelde kan worden gedwongen het hele bedrag te betalen. Als de één (een deel) betaalt, hoeft de ander dat (deel van het) bedrag niet meer te betalen.
in voorwaardelijke reconventie
De vordering in voorwaardelijke reconventie van [huurders] behoeft geen bespreking meer nu de huurovereenkomst niet is geëindigd wegens dringend eigen gebruik en dus aan de voorwaarde daarvoor niet is voldaan.
3. De beslissing
De kantonrechter:
in conventie en in voorwaardelijke reconventie
ontbindt met ingang van de dag na heden de huurovereenkomst tussen partijen betreffende de woning met aanhorigheden, staande en gelegen te [adres];
veroordeelt [huurders] om de woning met alle daarin aanwezige personen en goederen binnen twee weken na de betekening van dit vonnis te ontruimen en te verlaten en met afgifte van de sleutels ter vrije en algehele beschikking van [verhuurders] te stellen;
veroordeelt [huurders] hoofdelijk in de proceskosten van € 1.197,89, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe. Wordt bij niet betaling het vonnis daarna betekend, dan moeten [huurders] ook de kosten van betekening betalen;
veroordeelt [huurders] hoofdelijk tot betaling van de wettelijke rente over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald;
verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad;
wijst het meer of anders gevorderde af.
Dit vonnis is gewezen door mr. Swaanen en in het openbaar uitgesproken op 3 september 2025.