RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Strafrecht
Zittingsplaats Breda
raadkamernummer : 25-022288
datum : 2 december 2025
beslissing van de enkelvoudige raadkamer op het beklag op grond van artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering (Sv) van:
[klaagster],
geboren op [datum] 1984 te [plaats],
woonplaats kiezend op het kantoor van mr. T.M. ten Velde advocaat te Tilburg, (Postbus 297, 5000 AG Tilburg),
hierna te noemen: klaagster.
1. De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit de volgende stukken:
Op 4 november 2025 heeft het onderzoek door de raadkamer plaatsgevonden. Hierbij zijn de officier van justitie mr. C.P.G. Tax, klaagster en mr. T.M. ten Velde als advocaat van klaagster, gehoord.
De belanghebbende is behoorlijk opgeroepen, maar niet bij de behandeling van het klaagschrift verschenen. Dit is: [belanghebbende].
Het klaagschrift strekt tot opheffing van het beslag met last tot teruggave aan klaagster. Daartoe is aangevoerd dat klaagster eigenaar is van de inbeslaggenomen auto. Zij stelt geen toestemming te hebben gegeven aan [belanghebbende] voor het meenemen van de auto. Hij had de sleutel van de woning van klaagster en nam autosleutel mee. Klaagster heeft inmiddels alle sloten vervangen en afscheid genomen van [belanghebbende]. De huidige vriend van klaagster heeft aangegeven dat hij de reservesleutel zal bewaren. Bij een eventuele verbeurdverklaring zou de eigenaar van de auto en niet de verdachte worden gestraft. Klaagster heeft een groot persoonlijk belang bij teruggave van de auto. Zij heeft de auto nodig om haar moeder naar het ziekenhuis te brengen en voor de bezoeken aan de voedselbank.
Klaagster heeft in raadkamer aangevoerd dat [belanghebbende] inmiddels haar ex-vriend is en dat hij telkens, als klaagster sliep, zonder toestemming de autosleutel pakte.
De officier van justitie heeft gepersisteerd bij de schriftelijke conclusie van het Openbaar Ministerie en zich op het standpunt gesteld dat het niet hoogst onwaarschijnlijk is dat een verbeurdverklaring van de auto zal volgen. Er is sprake is van herhaald plegen van het rijden onder invloed en het rijden met een ongeldig verklaard rijbewijs door [belanghebbende] in een op naam van klaagster gestelde auto. Klaagster is op 10 februari 2025 gewaarschuwd voor het feit dat [belanghebbende] gebruik maakt van haar auto en dat deze bij een volgende overtreding in beslag genomen kan worden. Van klaagster mocht worden verwacht dat zij zou voorkomen dat [belanghebbende] gebruik kon maken van haar auto.
2. De beoordeling
De raadkamer van de rechtbank is bevoegd tot afdoening van het klaagschrift.
Bij de beoordeling stelt de rechtbank voorop dat het onderzoek in raadkamer een summier karakter heeft. Dat betekent dat van de rechter niet kan worden gevraagd ten gronde in de mogelijke uitkomst van een nog te voeren hoofdzaak of ontnemingsprocedure te treden.
De rechtbank overweegt over het klaagschrift tegen het strafvorderlijk beslag dat is gelegd op grond van artikel 94 Sv als volgt.
Volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad, moet de rechter, bij een op grond van artikel 94 Sv gelegd beslag:
a. beoordelen of het belang van strafvordering het voortduren van het beslag vordert, en zo nee,
b. de teruggave van het inbeslaggenomen voorwerp gelasten aan de beslagene, tenzij een ander redelijkerwijs als rechthebbende van dat voorwerp moet worden beschouwd.
In dit laatste geval moet het klaagschrift van de beslagene ongegrond worden verklaard.
Het beslag op de voorwerpen blijft gehandhaafd als er een strafvorderlijk belang is op grond van artikel 94 Sv. Dat is het geval wanneer:
- de desbetreffende voorwerpen kunnen dienen om de waarheid aan de dag te brengen of om wederrechtelijk verkregen voordeel aan te tonen en/of
- het niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter, later oordelend, de verbeurdverklaring van het voorwerp zal bevelen en/of
- het niet hoogst onwaarschijnlijk is dat de strafrechter, later oordelend, de onttrekking aan het verkeer van het voorwerp zal bevelen.
In dit geval is klaagster een ander dan degene tegen wie het strafvorderlijk onderzoek zich richt. Klaagster stelt rechthebbende te zijn en klaagt over de voortduring van het beslag en het uitblijven van een last tot teruggave. De rechtbank zal dan bij de beoordeling ook rekening moeten houden met art. 33a, tweede lid aanhef en onder a, Wetboek van Strafrecht. In dit artikel is bepaald onder welke voorwaarden een voorwerp dat niet aan de veroordeelde toebehoort kan worden verbeurd verklaard. Die verbeurdverklaring is mogelijk als de rechthebbende wist of redelijkerwijs kon vermoeden dat kort gezegd er een relatie bestaat tussen het voorwerp en een strafbaar feit.
De rechtbank is van oordeel dat klaagster - tevens tenaamgestelde - als redelijkerwijs rechthebbende op de auto kan worden aangemerkt nu het raadkamerdossier onvoldoende aanknopingspunten bevat om anders te concluderen.
Op 1 augustus 2025 is tegen beslagene [belanghebbende] proces-verbaal opgemaakt wegens het rijden onder invloed van alcohol en het rijden met een ongeldig verklaard rijbewijs. [belanghebbende] reed toen in de auto op naam van klaagster. Uit de recente documentatie van [belanghebbende] blijkt dat er sprake is van meermalen recidive voor het rijden onder invloed en voor het rijden zonder geldig rijbewijs. Om die reden is de auto op 1 augustus 2025 ook in beslag genomen. Uit de voorhanden zijnde stukken begrijpt de rechtbank dat [belanghebbende] ook op 10 februari 2025 staande is gehouden wegens verdenking van het rijden onder invloed en dat klaagster op dat moment de bijrijder was. Klaagster is toen nadrukkelijk door de verbalisanten gewaarschuwd dat haar auto bij een volgende overtreding in beslag zou worden genomen. Klaagster probeerde toen te voorkomen dat de auto in beslag werd genomen door te vluchten. Klaagster heeft in raadkamer aangevoerd dat zij op 1 augustus 2025 geen toestemming aan [belanghebbende] had gegeven om de auto te gebruiken. Nu zij echter eerder was gewaarschuwd en ook op 10 februari 2025 als bijrijder in de auto zat, terwijl zij wist dat [belanghebbende] onder invloed was, was zij dus op de hoogte van de risico’s en gevolgen van het laten rijden van personen onder invloed in haar auto en had zij (betere) maatregelen moeten treffen om recidive te voorkomen. Gelet op deze omstandigheden - uitgaande van de stand van zaken ten tijde van de behandeling van het klaagschrift - acht de rechtbank het niet hoogst onwaarschijnlijk dat de rechter, later oordelend, de verbeurdverklaring van de auto zal bevelen.
Hoewel de rechtbank begrijpt dat klaagster bij een eventuele latere verbeurdverklaring van de auto wordt benadeeld en zij ook zwaarwegende persoonlijke redenen heeft om de auto zo spoedig mogelijk terug te krijgen, is voortduring van het beslag - bij deze stand van zaken -niet disproportioneel. In dit geval dient het algemeen belang te prevaleren boven het persoonlijk belang.
Gelet op het voorgaande zal de rechtbank het klaagschrift tegen het artikel 94 Sv beslag ongegrond verklaren.
3. De beslissing
De rechtbank
- verklaart het klaagschrift ongegrond.
Deze beslissing is genomen door mr. M.H.M. Collombon, rechter, in tegenwoordigheid van
mr. S.H.M.R. Chevalier-Verbunt, griffier, en is uitgesproken op de openbare zitting van 2 december 2025.
De griffier is niet in de gelegenheid om de beslissing mede te ondertekenen.
INFORMATIE RECHTSMIDDEL
Tegen deze beslissing kan door het Openbaar Ministerie binnen veertien dagen na dagtekening van deze beslissing en door de klager binnen veertien dagen na de betekening van deze beslissing beroep in cassatie worden ingesteld bij de Hoge Raad der Nederlanden te 's-Gravenhage (artikel 552d lid 2 Wetboek van Strafvordering).