2. De verzoeken
De vrouw verzoekt, samengevat, het uitsluitend gebruik van de (kangoeroe)woning door haar.
De man verzoekt voorwaardelijk, samengevat, het uitsluitend gebruik van de kangoeroewonig door hem en de vrouw te verbieden deze woning te betreden, op straffe van een dwangsom.
3. De beoordeling
Rechtsmacht en toepasselijk recht
Vanwege de nationaliteit van de vrouw (de Britse nationaliteit) heeft de zaak internationaal privaatrechtelijke aspecten. De rechtbank heeft die ambtshalve beoordeeld. De rechtbank is van oordeel dat haar rechtsmacht toekomt en dat zij naar Nederlands recht dient te beslissen op de verzoeken.
Inhoudelijke beoordeling
Tijdens de mondelinge behandeling zijn de standpunten van partijen besproken en nader toegelicht. Beide partijen hebben hierbij aangegeven dat zij gebruik willen maken van het aanbod om met de aanwezige piketmediator in gesprek te gaan om te bekijken of zij overeenstemming kunnen bereiken over de voorliggende verzoeken. Uit de brief van mr. Kremers van 17 februari 2026 is gebleken dat dit helaas niet is gelukt, zodat de rechtbank de verzoeken zal beoordelen.
De vrouw verzoekt te bepalen dat zij met uitsluiting van de man gerechtigd is tot het gebruik van de echtelijke (kangoeroe)woning te [woonplaats] aan [adres] , alsmede de daartoe behorende inboedelgoederen en de man te bevelen die woning te verlaten en verder niet meer te betreden. Ter onderbouwing hiervan stelt de vrouw dat de verhouding met de man ernstig verstoord is. Partijen maken veel ruzie en er is sprake van de nodige treiterijen. Het is op die momenten bovendien onveilig, omdat de man de vrouw soms ook aanvalt en/of vloeistoffen over haar heen gooit. Ook dreigt de man geregeld om de vrouw iets aan te doen. De man kijkt vanuit zijn woonkamer naar de vrouw in de hoofdwoning. De vrouw is daardoor bang voor de man. Uit de door de vrouw overgelegde verklaringen van de kinderen blijkt, aldus nog steeds de vrouw, dat de man etensresten en katheters in de achtertuin gooit, terwijl de kleinkinderen daar in de zomer buitenspelen. De zoon van partijen bevestigt in zijn verklaring dat sprake is van verbaal en fysiek agressief gedrag door de man. Volgens de kinderen is het onveilig wanneer de vrouw met de man in de kangoeroewoning zou verblijven. Het is eerder zelfs nodig geweest om de politie in te schakelen. De dochter van partijen, [minderjarige] , heeft haar vader laten weten dat ze wil dat hij vertrekt, maar de man weigert dit. Zelfs toen er andere woonruimte was gevonden, weigerde hij om te vertrekken. Een zoon van de man (uit een eerder huwelijk) en zijn zus zijn verzocht om de man te helpen bij zijn zoektocht naar vervangende woonruimte. Feitelijk verblijft de vrouw nu in een logeerkamer in het huis van dochter [minderjarige] en de man verblijft alleen in de kangoeroewoning. De man mag niet meer in het huis van [minderjarige] komen. Het was echter de bedoeling dat partijen samen in de kangoeroewoning zouden gaan wonen. Die kangoeroewoning is voor hen samen gebouwd.
De man voert hiertegen verweer. Volgens de man kan de vrouw niet verzoeken om het uitsluitend gebruik van de woning, omdat zij daar feitelijk nooit heeft verbleven. De man voert in dat kader aan dat hij al jarenlang aan [adres] woont: eerst in de hoofdwoning en sinds oktober 2025 woont hij gedwongen in de aanbouw. De man betaalt ook al jarenlang voor de kangoeroewoning. Hoewel het de bedoeling was dat partijen samen in de kangoeroewoning zouden verblijven, heeft vrouw nooit in de kangoeroewoning verbleven. Zij verblijft nog steeds in de hoofdwoning. De vrouw heeft dus geen recht of titel om in die kangoeroewoning te verblijven. Daar komt bij dat volgens de man geen sprake is van een onhoudbare situatie, omdat partijen niet samen in de woning verblijven. Tot aan november 2025 waren de verhoudingen tussen partijen goed. In november 2025 hebben zich confrontaties voorgedaan, maar nu is de situatie weer gestabiliseerd. Partijen hebben vrijwel geen contact met elkaar. Ook herkent de man zich niet in de door de vrouw gedane uitlatingen. De huidige situatie kan volgens de man voortbestaan, maar de man acht het wel wenselijk dat goede afspraken worden gemaakt (bijvoorbeeld over de verwarming en de mogelijkheid eten warm te maken in de kangoeroewoning).
De man verzoekt voorwaardelijk, voor het geval de rechtbank van oordeel is dat wel sprake is van een onhoudbare situatie, ook het uitsluitend gebruik van de kangoeroewoning, op straffe van een dwangsom van € 250,= per dag(deel) dat de vrouw in strijd met de uitspraak handelt, met een maximum van € 15.000,=. De man stelt een zwaarwegend belang bij het uitsluitend gebruik van de kangoeroewoning te hebben. Gelet op zijn leeftijd van 90 jaar en zijn fysieke gesteldheid kan hij niet verhuizen. Bovendien kan de ondersteuning die hij nu vanuit zijn omgeving krijgt, ergens anders niet worden gewaarborgd. De vervangende woonruimte die was gevonden, was niet geschikt voor hem. Bij toewijzing van het verzoek van de vrouw komt de man op 90-jarige leeftijd op straat te staan. Zijn belang bij het uitsluitend gebruik van de (kangoeroe)woning weegt dus zwaarder dan het belang van de vrouw.
De rechtbank overweegt als volgt. Met de man is de rechtbank van oordeel dat ten aanzien van de kangoeroewoning geen sprake is van een echtelijke woning zoals is bedoeld in artikel 822 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Ter zitting is gebleken dat de kangoeroewoning een aanbouw is van de woning die in eigendom toebehoort aan dochter [minderjarige] en haar partner. Verder is vast komen te staan dat partijen daar niet hebben samengewoond, omdat de vrouw daar nooit heeft verbleven. Van een echtelijke woning is daarom geen sprake. Het feit dat het wel de bedoeling was dat partijen daar samen zouden gaan wonen, maakt niet dat het moet worden beschouwd als echtelijke woning. Gelet hierop komt de rechtbank niet toe aan toewijzing van het uitsluitend gebruik van die woning door de vrouw of de man. De over weer gedane verzoeken worden dan ook afgewezen.
Proceskosten
Gelet op de relatie tussen partijen zullen de proceskosten tussen hen worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.
Tot slot
Tegen deze beslissing staat geen gewoon rechtsmiddel open. Ingevolge artikel 824 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering kan alleen cassatie in het belang der wet worden ingesteld. Hoger beroep is dus niet mogelijk. Dit betekent dat deze beslissing directe werking heeft.
4. De beslissing
De rechtbank
wijst de over en weer gedane verzoeken af;
compenseert de kosten van het geding aldus dat iedere partij de eigen kosten draagt.
Deze beschikking is gegeven door mr. Baggel, rechter, en in tegenwoordigheid van mr. Van Egeraat, griffier, in het openbaar uitgesproken op 3 maart 2026.
Mededeling van de griffier:
Indien hoger beroep tegen deze beschikking mogelijk is, kan dat worden ingesteld:
door de verzoekers en degenen aan wie een afschrift van de beschikking is verstrekt of verzonden, binnen drie maanden na de dag van de uitspraak,
door andere belanghebbenden binnen drie maanden na de betekening daarvan of nadat de beschikking aan hen op een andere wijze bekend is geworden.
Het hoger beroep moet, door tussenkomst van een advocaat, worden ingediend ter griffie van het
gerechtshof ’s-Hertogenbosch.