RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Familie- en Jeugdrecht
Locatie Middelburg
Zaaknummer: C/02/449126 / FA RK 26-2984
Datum uitspraak: 29 juni 2026
Beschikking rechterlijke machtiging
op het verzoek van het Centrum Indicatiestelling Zorg (CIZ) voor:
[betrokkene] ,
geboren op [geboortedag] 1940 in [geboorteplaats] ,
hierna te noemen: betrokkene,
wonend in [plaats 1] ,
thans verblijvende in de [accommodatie] te [plaats 2] ,
advocaat: mr. M.A. Breewel-Witteveen uit Goes.
1. Het verloop van de procedure
De rechtbank neemt de volgende stukken mee in de beoordeling:
- het verzoekschrift van 8 juni 2026 met bijlagen, binnengekomen bij de rechtbank op 8 juni 2026.
De zitting met gesloten deuren heeft plaatsgevonden op 29 juni 2026, in de hierboven genoemde accommodatie. Daarbij zijn verschenen en gehoord:
- betrokkene, bijgestaan door zijn advocaat;
- [persoon 1] , verpleegkundige;
- de heer [persoon 2] , verpleegkundig specialist.
2. Het verzoek
Het CIZ verzoekt de rechtbank ten aanzien van betrokkene een rechterlijke machtiging tot opname en verblijf te verlenen voor de duur van zes maanden.
3. De standpunten
Betrokkene benoemt tijdens de zitting dat hij niet gek is en naar huis wil. Hij heeft met de hulp van zijn, inmiddels overleden, zus alles altijd zelf gedaan en wil weer voor zichzelf zorgen. Misschien kan hij thuis hulp krijgen van een schoonmaakster. De thuiszorg is bij hem niet welkom.
De advocaat bepleit namens betrokkene afwijzing van het verzoek. Hoewel de zorgen duidelijk zijn, wordt er niet voldaan aan de wettelijke criteria nu het niet duidelijk is of er ten aanzien van betrokkene een (volledige) diagnose is gesteld. In de medische verklaring van eind mei 2026 wordt weliswaar gesproken van een dementieel beeld bij betrokkene, maar in andere stukken van de huisarts en het CIZ is opgenomen dat er bij betrokkene geen sprake is van dementie of een delier. Bovendien kunnen de symptomen van betrokkene ook worden veroorzaakt door de ontregelde diabetes en het lage natrium gehalte in zijn bloed en mogelijk worden verholpen als zijn somatische klachten worden aangepakt. Betrokkene geeft bovendien aan dat hij naar huis wil. Er dient thuis passende zorg voor hem te worden ingezet die hij accepteert ondanks dat hij de thuiszorg voorheen heeft geweigerd.
De verpleegkundige benoemt dat de diagnose dementie ten aanzien van betrokkene is gesteld in de verpleeginstelling door een arts. Ondanks dat de structuur van de verpleeginstelling betrokkene goed doet en zijn diabetes weer in orde is, is de situatie van betrokkene de afgelopen tijd verder achteruitgegaan. Betrokkene kan niet meer zelf naar het toilet, hij kan het toilet niet meer vinden, hij loopt op de trap terwijl hij dat niet meer kan en hij kan geen structuur aanbrengen aan zijn dag. Het lukt hem evenmin om zelf te eten, te drinken en zijn medicatie voor zijn diabetes in te nemen. Betrokkene geeft al sinds het begin van zijn opname en verblijf in de verpleeginstelling aan dat hij naar huis wil. In de thuissituatie heeft betrokkene de thuiszorg geweigerd. Er zijn dus grote zorgen als betrokkene weer naar huis gaat. De verpleegkundige verwacht dat er dan binnen 24 uur opnieuw sprake zal zijn van een crisissituatie. Tot slot benoemt de verpleegkundige desgevraagd dat zij de bloedwaarden van betrokkene niet kan inzien, maar dat deze geregeld worden gecontroleerd.
De verpleegkundig specialist benoemt dat betrokkene niet heeft willen meewerken aan het neuropsychologisch onderzoek dat in de instelling is gedaan, maar dat desondanks is vastgesteld dat er bij hem sprake is van dementie, waarschijnlijk van het type Alzheimer. Dit is zowel door de specialist ouderengeneeskunde van de verpleeginstelling als de onafhankelijke specialist ouderengeneeskunde vastgesteld op basis van onderzoeken, verslagen en observaties gedurende de periode van ruim twee maanden dat betrokkene thans in de instelling verblijft. De verpleegkundig specialist heeft geen twijfel over deze diagnose. Betrokkene ervaart geen klachten of veranderingen in zijn cognitie gedurende de afgelopen jaren, maar zijn familie wel. Ook is er sprake van toenemende vervuiling, zelfverwaarlozing, verminderde communicatieve vaardigheden en is betrokkene afwerend in contact. De stemming van betrokkene is wisselend en zijn oriëntatie in tijd en plaats ook. Zonder regelmatige zorg en nabijheid is betrokkene niet in staat om voor zichzelf te zorgen. Thuis heeft betrokkene de zorg geweigerd. Desgevraagd benoemt de verpleegkundig specialist dat er op dit moment geen somatische trigger voor de cognitieve stoornissen van betrokkene aanwezig is. Bovendien zou er een verbetering in het toestandsbeeld van betrokkene moeten zijn opgetreden als de somatische klachten daarbij een rol zouden spelen, maar een dergelijke verbetering heeft niet plaatsgehad.
4. De beoordeling
De rechtbank verleent de gevraagde machtiging voor de duur van zes maanden. Zij legt hierna uit waarom zij deze beslissing neemt.
Uit de overgelegde stukken en hetgeen op de zitting is besproken, is het de rechtbank gebleken dat betrokkene lijdt aan een psychogeriatrische aandoening, in de vorm van een dementieel syndroom, waarschijnlijk van het type Alzheimer. Ondanks de tegenstrijdigheden over de diagnose van betrokkene in het dossier, ziet de rechtbank gelet op de medische verklaring en de toelichting van de verpleegkundige en de verpleegkundig specialist ter zitting geen aanleiding om te twijfelen aan deze diagnose.
Het gedrag dat voortvloeit uit deze aandoening leidt tot ernstig nadeel. Dit nadeel bestaat uit levensgevaar, ernstige verwaarlozing en maatschappelijke teloorgang.
De rechtbank neemt daarbij in overweging dat betrokkene continu sturing en begeleiding nodig heeft bij de alledaagse levensverrichtingen, zoals het wassen, het aankleden en het eten en drinken. Het lukt betrokkene zonder hulp en ondersteuning niet om zichzelf en zijn omgeving voldoende te verzorgen. Dit heeft er meermaals toe geleid dat betrokkene thuis in een vervuilde woning ondervoed, uitgedroogd, verward en vervuild is aangetroffen, waarna hij vanwege zijn ontregelde diabetes met dehydratatie en hyponatriemie in het ziekenhuis moest worden opgenomen. Er is ook sprake van valgevaar bij betrokkene en betrokkene reed thuis nog in zijn auto ondanks dat dit niet meer verantwoord was.
De opname en het verblijf zijn noodzakelijk en geschikt om het ernstig nadeel te voorkomen of af te wenden. Betrokkene is blijvend aangewezen op intensieve en gespecialiseerde 24-uurszorg, toezicht en begeleiding in de nabijheid in een veilige en gestructureerde woonvoorziening.
Betrokkene verzet zich hiertegen. Betrokkene geeft duidelijk en herhaaldelijk aan dat hij niet langer in de zorginstelling wil verblijven.
Er zijn geen minder bezwarende alternatieven die hetzelfde beoogde effect hebben. Betrokkene is volledig afhankelijk van de zorg en accepteert de thuiszorg niet. Daarbij is het ook nog de vraag of de thuiszorg in de forse zorgbehoefte van betrokkene zou kunnen voorzien.
Gelet op het voorgaande is voldaan aan de criteria voor verlening van een rechterlijke machtiging tot opname en verblijf als bedoeld in de Wzd. De machtiging zal worden verleend voor de (verzochte) duur van zes maanden, met ingang van heden en tot en met 29 december 2026.
5. De beslissing
De rechtbank:
verleent een machtiging tot opname en verblijf voor [betrokkene] , geboren op [geboortedag] 1940 in [geboorteplaats] ;
bepaalt dat deze machtiging geldt tot en met 29 december 2026.
Deze beschikking is mondeling gegeven en in het openbaar uitgesproken op 29 juni 2026 door mr. Van de Merbel, rechter, in aanwezigheid van mr. De Haas, griffier en op schrift gesteld op 13 juli 2026.
Tegen deze beschikking staat het rechtsmiddel van cassatie open.