RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Zittingsplaats Middelburg
Belastingrecht
zaaknummer: BRE 25/850
uitspraak van de enkelvoudige belastingkamer van 18 augustus 2026 in de zaak tussen
[belanghebbende] , uit [woonplaats] , belanghebbende,
en
de heffingsambtenaar van de gemeente Tilburg, de heffingsambtenaar.
Inleiding
1. De heffingsambtenaar heeft aan de belanghebbende een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd met aanslagnummer [aanslagnummer] voor de auto met kenteken [kenteken] (de naheffingsaanslag).
Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt tegen de naheffingsaanslag.
De heffingsambtenaar heeft op 6 februari 2025 het bezwaar ongegrond verklaard en de naheffingsaanslag gehandhaafd.
De rechtbank heeft het beroep op 14 februari 2025 ontvangen.
De rechtbank heeft partijen laten weten dat zij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of partijen het daarmee eens zijn. Omdat partijen daarna niet om een zitting hebben gevraagd, heeft de rechtbank het onderzoek gesloten en de zaak niet behandeld op een zitting.
Feiten
2. De auto met kenteken [kenteken] (de auto) stond op 9 december 2024 omstreeks 10:02 uur geparkeerd aan de [straat] te [woonplaats] . Tijdens een controle op voornoemde datum en tijd is geconstateerd dat daarvoor geen parkeerbelasting was voldaan.
Naar aanleiding van de constatering dat geen parkeerbelasting was voldaan, is aan belanghebbende een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd van € 62,38, bestaande uit een bedrag aan belasting van € 1,00 en € 61,38 aan kosten van de naheffing.
Beoordeling door de rechtbank
3. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank of de heffingsambtenaar terecht aan belanghebbende een naheffingsaanslag parkeerbelasting heeft opgelegd.
Naar het oordeel van de rechtbank slaagt het beroep van belanghebbende niet en is de naheffingsaanslag parkeerbelasting terecht opgelegd. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Toetsingskader van de rechtbank
4. Op grond van artikel 225, tweede lid, van de Gemeentewet en het gelijkluidende artikel 1, aanhef en onder a, van de Verordening op de heffing en invordering van parkeerbelastingen 2024 van de gemeente Tilburg (hierna: de Verordening) wordt onder parkeren verstaan: het gedurende een aaneengesloten periode doen of laten staan van een voertuig, anders dan gedurende de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt tot het onmiddellijk in- of uitstappen van personen dan wel het onmiddellijk laden of lossen van zaken, op binnen de gemeente gelegen voor het openbaar verkeer openstaande terreinen of weggedeelten, waarop dit doen of laten staan niet ingevolge een wettelijk voorschrift is verboden.
Volgens artikel 8 van de Verordening en artikel 1 van het Aanwijzingsbesluit Betaald parkeren 2024-3 van de gemeente Tilburg (hierna: Aanwijzingsbesluit) is de locatie [straat] te [woonplaats] door het college van burgemeester en wethouders aangewezen als plaats waar tegen betaling van parkeerbelasting – door het inwerking stellen van parkeerapparatuur of een door de gemeente verstrekte vergunning – mag worden geparkeerd.
Gronden belanghebbende
5. Belanghebbende stelt dat de naheffingsaanslag ten onrechte is opgelegd. Hiertoe voert belanghebbende aan dat hij zijn parkeervergunning jaarlijks verlengt en direct betaalt na ontvangst van de acceptgiro. Belanghebbende heeft in december 2024 betaald voor de parkeervergunning, maar weet niet op welke dag de betaling heeft plaatsgevonden of is verwerkt. De vergunning wordt ieder jaar tijdig verlengd en betaald, zodat deze naheffingsaanslag onterecht is.
Is de naheffingsaanslag terecht opgelegd?
6. Niet in geschil is dat op de locatie waar de auto geparkeerd stond tegen betaling van parkeerbelasting geparkeerd mag worden en dat er ook feitelijk sprake is geweest van parkeren. De rechtbank overweegt dat parkeerbelasting direct bij aanvang van het parkeren verschuldigd is, dus direct nadat de auto wordt geparkeerd. Uit de Verordening volgt dat de parkeerbelasting kan worden voldaan door betaling door het in werking stellen van parkeerapparatuur of een door de gemeente verstrekte vergunning.
Van parkeren met een vergunning is alleen sprake indien bij het parkeren wordt voldaan aan de voorschriften die aan de vergunning zijn verbonden en als de voor die vergunning verschuldigde belasting is voldaan. Is aan één of meer van deze voorwaarden niet voldaan of is deze belasting niet betaald, dan is geen sprake van parkeren met die vergunning.
Belanghebbende heeft verklaard niet precies te weten wanneer de betaling van de (de verlenging van) vergunning heeft plaatsgevonden en dat dit rond 9 december 2024 kan zijn geweest. De heffingsambtenaar heeft verklaard dat de betaling op 9 december 2024 heeft plaatsgevonden. De rechtbank acht daarom aannemelijk dat de betaling inderdaad op 9 december 2024 heeft plaatsgevonden. Uit de door de heffingsambtenaar overgelegde stukken blijkt voorts dat voor de verwerking van de betaling van (de verlenging van) een vergunning twee werkdagen gemoeid zijn en dat de vergunning per 11 december 2024 (opnieuw) is verleend. Naar het oordeel van de rechtbank volgt daaruit dat de parkeervergunning op de datum van parkeren niet geldig was.
De door belanghebbende aangevoerde omstandigheden doen niet af aan het oordeel van de rechtbank, omdat het niet tijdig overschrijven van het voor de parkeervergunning verschuldigde bedrag voor rekening van belanghebbende komt. Belanghebbende is zelf verantwoordelijk voor de tijdige betaling van (de verlenging van) de parkeervergunning. Dat aan de betaling van (de verlenging van) de parkeervergunning een verwerkingstijd verbonden is, is een omstandigheid die in zijn risicosfeer ligt.
Uit het voorgaande volgt dat belanghebbende op 9 december 2024 niet beschikte over een geldige parkeervergunning. Om naheffing te voorkomen, had hij ervoor moeten zorgen dat de verschuldigde parkeerbelasting op andere wijze werd voldaan. Dat heeft belanghebbende echter niet gedaan, zodat hij heeft geparkeerd zonder parkeerbelasting te voldoen. De naheffingsaanslag parkeerbelasting is terecht opgelegd.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep is ongegrond. Dit betekent dat de naheffingsaanslag gehandhaafd blijft. Belanghebbende krijgt daarom het griffierecht niet terug.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T.I. van Term, rechter, in aanwezigheid van mr. J.J.C.J. Wesel - de Jongh, griffier.
De uitspraak is openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
De uitspraak is aan partijen bekendgemaakt op de datum vermeld in de brief waarmee deze uitspraak aan partijen ter beschikking is gesteld.
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof ‘s-Hertogenbosch waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is bekendgemaakt.
Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof ‘s-Hertogenbosch (belastingkamer), Postbus 70583, 5201 CZ 's-Hertogenbosch.