RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Strafrecht
Zittingsplaats Breda
parketnummer : 96-216587-24
raadkamernummer : 26-003326
datum : 14 april 2026
beslissing van de enkelvoudige raadkamer op het verzoek op grond van artikel 530 van het Wetboek van Strafvordering (Sv) van:
[verzoeker] ,
geboren op [geboortedag] 2004 te [geboorteplaats] ,
woonplaats kiezend op het kantoor van mr. M. Broere, advocaat te Roosendaal (Molenstraat 10, 4701 JS Roosendaal),
hierna te noemen: verzoeker.
1. De procedure
De procedure blijkt onder meer uit de volgende stukken:
het op 30 januari 2026 bij de griffie ingediende verzoekschrift dat strekt tot toekenning van een vergoeding ex artikel 530 Sv ten laste van de Staat voor een bedrag van:
Op 31 maart 2026 heeft het onderzoek door de raadkamer plaatsgevonden. Hierbij zijn de officier van justitie mr. P. Kuipers en mr. M. Broere als gemachtigd advocaat van verzoeker, gehoord.
Verzoeker is behoorlijk opgeroepen, maar niet bij de behandeling van het verzoek verschenen.
Namens verzoeker is verzocht de vergoeding van bovengenoemde kosten toe te wijzen.
De verdenking is afgedaan met een sepot vanwege tijdsverstrijking. Verzoeker heeft altijd ontkend de bestuurder van de auto te zijn geweest en het strafbare feit dus niet te hebben gepleegd. Aangezien verzoeker in zijn onschuld volhardt, is er geen situatie die onmiskenbaar tot een veroordeling zou leiden en kan, en mag, niet alsnog via de verzoekschriftprocedure een schuldvraag worden beantwoord. Daarbij is verwezen naar de bestendige jurisprudentie van het gerechtshof Arnhem Leeuwarden en de rechtbank Gelderland. Door te stellen dat uit het dossier kan worden afgeleid dat verzoeker wel de bestuurder van de auto was (herkenning door twee verbalisanten), geef je een antwoord op de schuldvraag.
De officier van justitie heeft gepersisteerd bij de schriftelijk reactie van het Openbaar Ministerie en zich op het standpunt gesteld dat er geen gronden van billijkheid aanwezig zijn voor het toekennen van de verzochte vergoeding. Anders dan door de raadsman wordt gesteld is er niet enkel sprake van een herkenning van verzoeker als bestuurder van de auto, maar zijn er meerdere feiten en omstandigheden die maken dat verzoeker het aan zichzelf te wijten heeft dat de verdenking op hem is gevallen. Hij heeft zichzelf in een situatie gebracht die ertoe zou kunnen leiden - en er ook toe geleid heeft - dat hij kosten voor rechtsbijstand heeft moeten maken. Zo bleek de auto van zijn vader te zijn, bleek zijn rijbewijs te zijn ingevorderd, heeft hij herhaaldelijk een stopteken van de politie genegeerd en heeft hij gevaarlijk rijgedrag vertoond. Daarnaast werd nog een aanzienlijke hoeveelheid vuurwerk en geld in de auto aangetroffen. Gelet op deze feiten en omstandigheden kan er geen sprake zijn van een vergoeding. Het verzoek dient daarom te worden afgewezen.
2. De beoordeling
De zaak is geëindigd zonder oplegging van straf of maatregel en zonder dat toepassing is gegeven aan artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht.
De rechtbank is bevoegd om het verzoek in behandeling te nemen omdat de zaak in feitelijke aanleg bij de rechtbank zou worden vervolgd.
Op grond van artikel 530 Sv kan aan een gewezen verdachte een vergoeding voor de kosten van een raadsman worden toegekend, tenzij de raadsman was toegevoegd.
Artikel 534 lid 1 Sv bepaalt dat de toekenning van een schadevergoeding steeds plaatsheeft, als en voor zover daartoe naar het oordeel van de rechter gronden van billijkheid aanwezig zijn. Bij deze beoordeling worden alle omstandigheden in aanmerking genomen.
Het Openbaar Ministerie is op 5 november 2025 overgegaan tot een beleidssepot vanwege de ouderdom van het feit. In zo’n geval kunnen gronden van billijkheid voor toekenning van een vergoeding ontbreken als verzoeker de kosten voor rechtsbijstand aan zichzelf te wijten had. Het komt bij het billijkheidsoordeel dan ook vooral aan op een waardering van de omstandigheden van het specifieke geval.
Uit het proces-verbaal van bevindingen van de politie blijkt dat er op 10 oktober 2023 een achtervolging van een voertuig heeft plaatsgevonden, waarbij de bestuurder van het voertuig herhaaldelijk een stopteken negeerde, gevaarlijk rijgedrag vertoonde en uiteindelijk voor de politie is weggerend. Door twee verbalisanten wordt verzoeker herkend als zijnde de bestuurder van het voertuig en ook de bijrijder van het voertuig wijst verzoeker aan als de bestuurder. Het voertuig blijkt na onderzoek op naam van de vader van verzoeker te staan en in het voertuig werd voorts nog vuurwerk, een klein blokje drugs in een gripzakje (mogelijk hash) en grinders met wat gruis (mogelijk wiet), aangetroffen. Voornoemde feiten en omstandigheden maken dat er een stevige verdenking tegen verzoeker lag. De rechtbank is van oordeel dat verzoeker de verdenking en daarmee dus ook de kosten aan zichzelf te wijten had. Zij acht het dan ook niet billijk om tot vergoeding van de verzochte kosten van de raadsman over te gaan en zal het verzoek ten aanzien van die kosten dan ook afwijzen.
De rechtbank wijst om die reden ook het verzoek tot het toekennen van een forfaitaire vergoeding voor het indienen van het verzoekschrift en de behandeling in raadkamer af.
3. De beslissing
De rechtbank:
wijst het verzoek tot toekenning van een vergoeding af.
Deze beslissing is genomen door mr. P.E. van Althuis, rechter, in tegenwoordigheid van
mr. S.H.M.R. Chevalier-Verbunt, griffier, en is uitgesproken op de openbare zitting van 14 april 2026.
INFORMATIE RECHTSMIDDEL
Tegen de beslissing kan door het Openbaar Ministerie binnen veertien dagen na de dagtekening van de beslissing en door verzoeker binnen een maand na de betekening van deze beslissing hoger beroep worden ingesteld bij het Gerechtshof te ‘s-Hertogenbosch.