ECLI:NL:RBZWB:2026:8434

1. Onderzoek op de terechtzitting

De zaak is inhoudelijk behandeld op de zitting van 21 augustus 2026, waarbij de officier van justitie mr. M.C. Fimerius en de verdediging hun standpunten kenbaar hebben gemaakt.

2. De tenlastelegging

De tenlastelegging is gewijzigd overeenkomstig artikel 313 van het Wetboek van Strafvordering.

3. De voorvragen

4. De beoordeling van het bewijs

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de ten laste gelegde feiten heeft gepleegd. Voor zover nodig gaat de rechtbank daar bij de bijzondere overwegingen nader op in.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft vrijspraak bepleit van beide feiten. Voor zover nodig gaat de rechtbank daar bij de bijzondere overwegingen nader op in.

Het oordeel van de rechtbank

De bewijsmiddelen

De bewijsmiddelen zijn in bijlage II aan dit vonnis gehecht.

De bijzondere overwegingen met betrekking tot het bewijs

Inleiding

Aangeefster heeft aangifte gedaan van seksueel misbruik door verdachte, de vader van haar achternichtje [persoon] , in de periode dat zij acht tot tien jaar oud was. Zij logeerde in die tijd regelmatig bij hem en [persoon] in hun woning in [plaats] . Er zouden op meerdere momenten seksuele handelingen hebben plaatsgevonden. Aangeefster kan zich drie momenten duidelijk herinneren. De officier van justitie heeft ter zitting toegelicht dat de tenlastelegging ziet op die drie momenten. Verdachte heeft de seksuele handelingen deels bekend en deels ontkend.

Bewijsminimum

In zedenzaken zijn doorgaans slechts twee personen aanwezig bij de ten laste gelegde seksuele handelingen: het veronderstelde slachtoffer en de verdachte. Indien de verdachte ontkent, moet de rechtbank beoordelen of aan het bewijsminimum van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering is voldaan. Dat bewijsminimum houdt in dat het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, niet uitsluitend kan worden aangenomen op de verklaring van één getuige. Er moet sprake zijn van steunbewijs, dat afkomstig is van een andere bron dan degene die de belastende verklaring heeft afgelegd. Uit rechtspraak van de Hoge Raad kan onder meer worden afgeleid dat voor een bewezenverklaring van verkrachting niet is vereist dat de verkrachting als zodanig bevestiging vindt in ander bewijsmateriaal, maar dat het voldoende is dat de verklaring van degene die de belastende verklaring heeft afgelegd (in dit geval aangeefster) op bepaalde punten bevestiging vindt in ander bewijsmateriaal, afkomstig van een andere bron dan de aangeefster. Tussen de verklaring van de aangeefster en dat overige bewijsmateriaal mag niet een te ver verwijderd verband bestaan.

Verklaring aangeefster

Uit de verklaring van aangeefster volgt dat verdachte op drie verschillende momenten seksuele handelingen bij haar heeft verricht. Zij weet niet meer in welke volgorde. Het eerste moment was in de slaapkamer van verdachte. [persoon] was daar ook bij. Aangeefster en verdachte lagen naakt in bed in standje 69. Aangeefster lag boven op verdachte. Zij pijpte verdachte en verdachte befte haar. Het tweede moment was in de woonkamer op de bank. [persoon] was daar ook bij. Verdachte zat op de bank met zijn broek uit en aangeefster zat op de grond. Aangeefster heeft verdachte toen ook gepijpt en slagroom van zijn penis afgelikt. Het derde moment was in de badkamer. Verdachte en aangeefster hadden geen kleding aan. Verdachte heeft toen geprobeerd zijn penis in haar vagina te stoppen, maar dat is niet gelukt. Ze voelde zijn penis tegen haar vagina. Verdachte zei dat het niet ging.

Steunbewijs

De verklaring van aangeefster wordt ondersteund door de verklaring van verdachte zelf. Hij heeft bekend dat de seksuele handelingen die aangeefster beschrijft als het eerste en tweede moment hebben plaatsgevonden. Over het derde moment zegt hij dat hij zeker weet dat dat niet is gebeurd.

De verklaring van aangeefster wordt ook ondersteund door de verklaring van [persoon] . Zij heeft verklaard dat zij zich een moment herinnert waarop verdachte op de bank zat. Aangeefster zat bij hem op schoot en ging met haar vagina langs zijn penis. Daarbij waren ze allebei naakt. Ook herinnert zij zich een moment in de slaapkamer van verdachte. Hij lag op zijn rug op het bed en aangeefster ging op haar hurken op zijn gezicht zitten zodat hij haar oraal kon bevredigen. Op het bed waren verdachte en aangeefster helemaal naakt en hebben zij ook met elkaar gezoend. Zij herinnert zich verder een moment waarop aangeefster verdachte beneden in de woning oraal heeft bevredigd. Zij herinnert zich dat er in een situatie slagroom is gebruikt. Verdachte heeft toen slagroom bij zijn geslachtsdeel gespoten en aangeefster heeft dit daarvan afgelikt. Dat was op de bank.

Conclusie

De rechtbank is van oordeel dat deze verklaring van [persoon] steun biedt voor de verklaring van aangeefster in het geheel, dus ook voor het deel van haar verklaring dat gaat over moment drie. Wat verdachte en [persoon] over moment één en twee hebben verklaard, staat naar het oordeel van de rechtbank niet in een te ver verwijderd verband tot de verklaring van aangeefster over moment drie, nu het ook gaat om vergaande seksuele handelingen. De rechtbank heeft geen reden om te twijfelen aan de verklaring van aangeefster.

Dit betekent dat de rechtbank wettig en overtuigend bewezen acht dat verdachte de onder feit 1 en 2 ten laste gelegde handelingen heeft verricht en zich dus schuldig heeft gemaakt aan verkrachting van aangeefster en het plegen van ontuchtige handelingen met haar, terwijl zij aan zijn zorg en waakzaamheid was toevertrouwd.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

1

meermalen in de periode van 15 september 2011 tot en met 14 september 2014 te [plaats] , met een aan zijn zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, [aangeefster] , geboren op [geboortedatum] 2003, die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, telkens handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [aangeefster] , hebbende verdachte zijn penis in de mond en tussen de schaamlippen van die [aangeefster] gebracht en zijn tong tussen de schaamlippen van die [aangeefster] heeft gebracht;

2

meermalen in de periode van 15 september 2011 tot en met 14 september 2014 te [plaats] , met een aan zijn zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, [aangeefster] , geboren op [geboortedatum] 2003, die toen de leeftijd van zestien jaren nog niet had bereikt, buiten echt, ontuchtige handelingen heeft gepleegd, te weten het likken van de vagina van die [aangeefster] en het laten likken van zijn, verdachtes, penis door die [aangeefster] en zoenen en het met de penis langs de vagina van die [aangeefster] wrijven.

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

5. De strafbaarheid

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten. Dit levert de in de beslissing genoemde strafbare feiten op.

6. De strafoplegging

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 5 jaar met aftrek van voorarrest.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging bepleit in het geval van een veroordeling een voorwaardelijke gevangenisstraf met de in het reclasseringsadvies genoemde bijzondere voorwaarden.

Het oordeel van de rechtbank

Aard en ernst van de feiten

Verdachte heeft zich op drie verschillende momenten schuldig gemaakt aan verkrachting van aangeefster en het plegen van ontuchtige handelingen met haar toen zij slechts 8 tot 10 jaar oud was. Aangeefster logeerde op die momenten bij verdachte, waardoor zij op die momenten aan zijn zorg was toevertrouwd. Bij twee van de drie momenten was ook de dochter van verdachte aanwezig, waardoor zij getuige is geweest van de feiten. Dit zijn zeer ernstige feiten. Door zijn handelen heeft verdachte de lichamelijke en geestelijke integriteit van aangeefster in zeer ernstige mate geschonden en haar normale en gezonde seksuele ontwikkeling doorkruist. Het is algemeen bekend dat slachtoffers van dergelijke delicten later ernstige nadelige psychische gevolgen kunnen ondervinden. Uit de stukken bij de vordering tot schadevergoeding en het ter zitting uitgeoefende spreekrecht blijkt dat dit ook bij aangeefster het geval is. De feiten hebben een zeer negatieve invloed gehad op haar zelfbeeld, seksuele ontwikkeling en mentale gesteldheid. Zij ervaart als gevolg van de feiten mentale klachten die haar belemmeren bij haar werk, studie en het dagelijkse leven en zij is gediagnosticeerd met PTSS.

Eendaadse samenloop

Met betrekking tot feit 1 en feit 2 is sprake van eendaadse samenloop als bedoeld in artikel 55, eerste lid, Sr. De bewezen verklaarde gedragingen leveren in die mate een samenhangend, zich min of meer op dezelfde tijd en plaats afspelend feitencomplex op dat verdachte daarvan in wezen één verwijt wordt gemaakt, terwijl de strekking van de desbetreffende strafbepalingen niet of slechts enigszins uiteenloopt.

Persoon van verdachte

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van verdachte. Hieruit volgt dat hij na de verdenkingen uit deze zaak is veroordeeld voor ontucht met iemand van beneden de 16 jaren. Artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht is van toepassing.

De rechtbank heeft acht geslagen op de reclasseringsrapporten die over verdachte zijn opgemaakt en in het bijzonder het rapport van 28 juli 2026. Hieruit volgt dat de reclassering spreekt van een delictpatroon, ondanks dat er na zijn veroordeling in 2018 geen nieuwe verdenkingen of veroordelingen meer volgden. Het delictgedrag is gerelateerd aan het middelengebruik (alcohol) en het psychosociaal functioneren van verdachte. In stressvolle perioden grijpt hij vaak naar alcohol om spanningen te reguleren en vervagen zijn grenzen. De feiten vonden plaats toen verdachte onder invloed van alcohol verkeerde. Ook gevoelens van eenzaamheid en een laag zelfbeeld zouden hebben meegespeeld ten tijde van de feiten. Verdachte doorliep van 2016 tot 2021 een toezicht bij de verslavingsreclassering, waar een ambulante behandelverplichting (gericht op zijn seksueel grensoverschrijdende gedrag) deel van uitmaakte. Het werk van verdachte werd als beschermende factor gezien, maar op dit moment zit verdachte al enige tijd in de ziektewet en is er af en aan sprake van spanningen in zijn leven. In het kader van schorsing van de voorlopige hechtenis werd aan hem een meldplicht bij de reclassering, een ambulante behandelverplichting, een alcoholverbod en contactverbod met aangeefster opgelegd. Verdachte houdt zich aan de afspraken en voorwaarden tijdens de schorsing, met uitzondering van een spanningsvolle periode, waarin hij terugviel in alcoholgebruik. Hierop is ingezet vanuit de behandeling en sindsdien draagt verdachte vrijwillig een alcoholband. Sindsdien zijn er geen signalen meer geweest van alcoholgebruik. Verdachte zegt de alcoholband nodig te hebben om abstinent te blijven van alcohol, totdat hij vanuit de behandeling meer handvatten heeft gekregen om anders te kunnen omgaan met stressvolle situaties. Ondanks zijn terugval in alcoholgebruik zijn er geen signalen geweest van nieuw delictgedrag. Op het gebied van huisvesting en financiën is sprake van stabiliteit. Verdachte heeft voldoende geld gespaard om een eventuele detentieperiode van tenminste een jaar financieel te overbruggen. Omdat er nog verschillende behandeldoelen open staan en het risico op zowel algemene delictpleging als het plegen van een nieuw zedendelict als gemiddeld wordt geschat, acht de reclassering het opleggen van bijzondere voorwaarden geïndiceerd. Verdachte toont zich gemotiveerd hieraan mee te werken. Geadviseerd wordt een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen met als bijzondere voorwaarden een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling gericht op psychische problematiek, verslavingsproblematiek, cognitieve vaardigheden, seksueel grensoverschrijdend gedrag en/of andere problematiek, een verbod op het gebruik van verdovende middelen inclusief het meewerken aan controles daarop, meewerken aan dagbesteding, beheersing van het middelengebruik inclusief het meewerken aan controles daarop en het vermijden van digitale omgevingen over seksueel kindermisbruik, inclusief controle op gegevensdragers, met toezicht van de reclassering. Geadviseerd wordt de dadelijke uitvoerbaarheid van de voorwaarden en het toezicht te bevelen.

Straf

Gelet op de aard en ernst van de feiten, de persoon van verdachte en de straffen die doorgaans voor soortgelijke feiten worden opgelegd, zal de rechtbank aan verdachte een gevangenisstraf opleggen voor de duur van 48 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Met het voorwaardelijk strafdeel beoogt de rechtbank verdachte ervan te weerhouden opnieuw strafbare feiten te plegen. De rechtbank zal daarbij de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden opleggen, met uitzondering van de voorwaarde die ziet op het vermijden van digitale omgevingen over seksueel kindermisbruik en het beheersen van middelengebruik. Uit het dossier of het reclasseringsrapport blijken geen signalen dat verdachte zich daarmee bezighoudt. Omdat een alcohol- en drugsverbod wordt opgelegd, ziet de rechtbank geen aanleiding daarnaast een afzonderlijke voorwaarde op te leggen over beheersing van het middelengebruik. De rechtbank ziet geen grond de dadelijke uitvoerbaarheid van de voorwaarden en het toezicht te bevelen. Aan de wettelijke vereisten daarvoor is niet voldaan. Bij het bepalen van de duur van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met het tijdsverloop sinds de feiten.

7. De vordering van de benadeelde partij

 Medische kosten

De benadeelde partij vordert een schadevergoeding van € 2.062,40 wegens medische kosten Nu de verdediging deze schadepost inhoudelijk niet heeft betwist en deze post voldoende is onderbouwd, zal de rechtbank deze geheel toewijzen.

 Studiekosten

De benadeelde partij vordert een schadevergoeding van € 3.253,05 wegens studiekosten. Zij stelt dat zij door mentale klachten als gevolg van de feiten haar studie heeft moeten staken, terwijl zij daarvoor verschillende kosten heeft gemaakt. De rechtbank is van oordeel dat deze schadepost de nodige vragen oproept, bijvoorbeeld de vraag in hoeverre sprake is van een rechtstreeks verband tussen de schade en de bewezenverklaarde feiten, maar ook of de aangeschafte meubels en studiebenodigdheden nog steeds in het bezit van aangeefster zijn of in verband met het stoppen van de studie (door)verkocht zijn of konden worden. Dit vergt een nadere onderbouwing. Aanhouding van de strafzaak ten behoeve van een nadere onderbouwing van dit deel van de vordering levert een onevenredige belasting van het strafgeding op. De benadeelde partij zal daarom niet-ontvankelijk worden verklaard in dit gedeelte van de vordering. De vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

 Reiskosten

De benadeelde partij vordert een bedrag van € 89,76 wegens reiskosten. Nu de verdediging deze schadepost inhoudelijk niet heeft betwist en deze post voldoende is onderbouwd, zal de rechtbank deze geheel toewijzen.

8. De wettelijke voorschriften

De beslissing berust op de artikelen 14a, 14b, 14c, 36f, 55, 63, 244, 247 en 248 van het Wetboek van Strafrecht zoals deze artikelen luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.

9. Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het tenlastegelegde bewezen, zodanig als hierboven onder 4.4 is omschreven;

- spreekt verdachte vrij van wat meer of anders is ten laste gelegd;

- verklaart dat het bewezenverklaarde de volgende strafbare feiten oplevert:

- verklaart verdachte strafbaar;

- veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 48 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar;

- bepaalt dat het voorwaardelijke deel van de straf niet ten uitvoer wordt gelegd, tenzij de rechter tenuitvoerlegging gelast, omdat verdachte voor het einde van de proeftijd de hierna vermelde voorwaarden niet heeft nageleefd;

- stelt als algemene voorwaarde dat verdachte zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit;

- bepaalt dat de tijd die verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in voorarrest heeft doorgebracht in mindering wordt gebracht bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf;

- stelt als bijzondere voorwaarden:

- geeft opdracht aan de reclassering tot het houden van toezicht op de naleving van voormelde bijzondere voorwaarden en verdachte ten behoeve daarvan te begeleiden;

- van rechtswege geldende voorwaarden daarbij zijn:

- geeft opdracht aan de reclassering tot het houden van toezicht op de naleving van voormelde bijzondere voorwaarden en verdachte ten behoeve daarvan te begeleiden;

- veroordeelt verdachte tot betaling aan de benadeelde partij [aangeefster] van € 14.652,16, waarvan € 2.152,16 aan materiële schade en € 12.500,= aan immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente, voor wat betreft de materiële schade vanaf 1 oktober 2024 tot aan de dag der voldoening en voor wat betreft de immateriële schade vanaf 15 maart 2013 tot de dag der voldoening;

- veroordeelt verdachte in de kosten van de benadeelde partij tot nu toe gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken, tot nu toe begroot op nihil;

- verklaart de benadeelde partij in het overige gedeelte van de vordering niet-ontvankelijk en bepaalt dat de vordering voor dat gedeelte bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht;

- legt aan verdachte de verplichting op aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer [aangeefster] , € 14.652,16 te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente, voor wat betreft de materiële schade vanaf 1 oktober 2024 tot aan de dag der voldoening en voor wat betreft de immateriële schade vanaf 15 maart 2013 tot de dag der voldoening;

- bepaalt dat bij niet betaling 98 dagen gijzeling kan worden toegepast, met dien verstande dat toepassing van de gijzeling de betalingsverplichting niet opheft;

- bepaalt dat bij voldoening van de schadevergoedingsmaatregel de betalingsverplichting aan de benadeelde partij vervalt en omgekeerd.