RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Strafrecht
Zittingsplaats Middelburg
parketnummer : 02-117012-25
raadkamernummer : 26-007047
beslissing van de enkelvoudige raadkamer op het bezwaar op grond van artikel 7 Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden (Wet DNA) van:
[veroordeelde] ,
geboren op [geboortedag] 1966 te [geboorteplaats] ,
woonplaats kiezend op het kantoor van mr. S. van de Voorde, advocaat te Middelburg (Damplein 3, 4331 GC Middelburg),
hierna te noemen: de veroordeelde.
Procedure
Het bezwaarschrift is op 10 maart 2026 ter griffie van deze rechtbank ontvangen.
De rechtbank heeft op 13 mei 2026 het bezwaar in besloten raadkamer behandeld.
De rechtbank heeft de veroordeelde, zijn advocaat mr. S. van de Voorde, en de officier van justitie in raadkamer gehoord.
Bezwaar
Het bezwaar richt zich tegen het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van de veroordeelde.
De veroordeelde stelt dat sprake is van een uitzondering zoals bedoeld in artikel 2, eerste lid, onder b, van de Wet DNA- onderzoek bij veroordeelden (hierna: de Wet DNA), nu redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van zijn DNA-profiel gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde.
Namens de veroordeelde is aangevoerd dat hij is veroordeeld voor het onthouden van zorg aan zijn honden. Hij is aldus nalatig geweest. In een dergelijk geval kan een sporenonderzoek geen rol spelen bij de feitenvaststelling, bewijsvoering of toekomstige opsporing. In dit soort zaken gaat het juist om rapportages van deskundigen, zoals dierenartsen en observaties van anderen. Gelet op het voorgaande meent veroordeelde dat de rechtbank zijn bezwaar gegrond kan verklaren onder vernietiging van het onder veroordeelde afgenomen DNA-materiaal.
Standpunt van het Openbaar Ministerie
De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat aan de wettelijke voorschriften is voldaan en een uitzonderingssituatie zich niet voordoet. Hoewel het voorstelbaar is dat veroordeelde een bezwaarschrift indient, te meer nu hij niet eerder is veroordeeld, dient het bezwaarschrift ongegrond te worden verklaard.
Beoordeling
Bij vonnis van 28 augustus 2025 is de veroordeelde door de politierechter in deze rechtbank veroordeeld ter zake van – kort gezegd – het onthouden van de nodige zorg aan zijn honden, tot een voorwaardelijke taakstraf voor de duur van 60 uren met een proeftijd van 2 jaren.
De rechtbank is bevoegd.
Het bezwaar is tijdig en op de juiste wijze ingediend. De veroordeelde kan daardoor in het bezwaar worden ontvangen.
De Wet DNA strekt ertoe gepleegde en eventuele toekomstige strafbare feiten van de veroordeelde op efficiënte wijze op te sporen, alsmede de veroordeelde te weerhouden van het plegen van nieuwe strafbare feiten. Daarbij is het uitgangspunt dat bij iedere veroordeelde als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Wet DNA celmateriaal wordt afgenomen. De officier van justitie is verplicht een daartoe strekkend bevel te geven, tenzij zich een van de in het eerste lid genoemde uitzonderingen voordoet. Een van de uitzonderingen is, dat redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van de veroordeelde, gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere omstandigheden, waaronder het misdrijf is gepleegd, niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde.
De rechtbank stelt vast dat het misdrijf van artikel 2.2 lid 8 Wet Dieren waarvoor veroordeelde op 28 augustus 2025 is veroordeeld, valt onder de categorie misdrijven als bedoeld in artikel 67 lid 1 Sv. Aan de voorwaarde als bedoeld in artikel 2 lid 1 van de Wet DNA is dan ook voldaan.
De vraag die vervolgens dient te worden beantwoord, is of het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van de veroordeelde gelet op de aard van dit concrete in de onderliggende strafzaak gepleegde delict redelijkerwijs van belang kan zijn voor het voorkomen, opsporen, vervolgen dan wel berechten van strafbare feiten.
Veroordeelde is veroordeeld wegen het onthouden van de nodige zorg aan zijn honden. De rechtbank is van oordeel dat in dit concrete geval DNA-onderzoek redelijkerwijs niet van betekenis zal kunnen zijn voor de opheldering van dergelijke strafbare feiten.
De rechtbank dient zich vervolgens nog af te vragen of bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd aanleiding geven te vrezen dat bezwaarde in de toekomst feiten zal plegen, waarbij het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van de veroordeelde van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing en berechting van strafbare feiten van veroordeelde. Daarvan is de rechtbank niet gebleken.
Omdat in dit concrete geval redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van veroordeelde niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van veroordeelde, zal de rechtbank het bezwaar gegrond verklaren en bepalen dat het celmateriaal moet worden vernietigd.
Beslissing
De rechtbank verklaart het bezwaar gegrond en beveelt dat de officier van justitie ervoor zorg draagt dat het celmateriaal terstond wordt vernietigd.
Deze beslissing is gegeven door mr. J. Bergen, rechter, in tegenwoordigheid van mr. D.J. Gentenaar van der Landen, griffier, en in het openbaar uitgesproken op 27 mei 2026.
Tegen deze beslissing staan geen rechtsmiddelen open.