Rechtbank ZEELAND-WEST-BRABANT
Strafrecht
Zittingsplaats: Breda
Parketnummer: 02-205605-19
Beslissing van de meervoudige kamer d.d. 29 september 2026 met betrekking tot de terbeschikkingstelling van:
[betrokkene] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1958,
verblijvende in [FPK 1] ,
[adres] ,
hierna: betrokkene,
raadsman mr. M. Broere, advocaat te Roosendaal.
1. Inleiding
Bij vonnis van deze rechtbank van 7 juli 2020 is de terbeschikkingstelling (hierna: tbs) van betrokkene gelast en is zijn verpleging van overheidswege bevolen. De tbs is gelast vanwege het seksueel binnendringen van een minderjarige, het plegen van ontuchtige handelingen met minderjarigen en het vervaardigen en in het bezit hebben van kinderporno. De rechtbank constateert dat het hier gaat om misdrijven als bedoeld in artikel 38e, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht, waardoor de tbs niet gemaximeerd is.
De termijn van de tbs is aangevangen op 21 oktober 2020. Bij beslissing van 7 oktober 2024 is de tbs laatstelijk verlengd voor een termijn van twee jaar. Zonder verlenging eindigt de termijn van de tbs op 20 september 2026.
2. Procesverloop
De rechtbank heeft op 30 juli 2026 van het openbaar ministerie een vordering ontvangen tot verlenging van de tbs. De vereiste stukken zijn bijgevoegd dan wel toegezonden.
Het dossier bevat onder meer de volgende stukken:
De vordering is op de openbare terechtzitting van 15 september 2026 behandeld. De officier van justitie, mr. M. van Leeuwen, is gehoord. Tevens is betrokkene gehoord, bijgestaan door zijn raadsman mr. M. Broere, advocaat te Roosendaal. Voorts is als deskundige gehoord mevrouw [persoon] , regiebehandelaar.
3. Adviezen
Advies van de tbs-instelling
De tbs-instelling heeft in het rapport van 6 juli 2026 geadviseerd de tbs te verlengen met twee jaar. Betrokkene heeft een licht verstandelijke beperking en een pedofiele stoornis van het niet exclusieve type. Hij wordt gemakkelijk overvraagd en kent onvoldoende vaardigheden om spanningen te reguleren en zijn (pedoseksuele) impulsen te controleren. Betrokkene heeft nooit geleerd wat gezonde seksualiteit is en hoe hiermee om te gaan. In combinatie met zijn verstandelijke beperking heeft dit geleid tot het plegen van seksueel grensoverschrijdende delicten. Inmiddels heeft betrokkene een aantal behandelmodules gericht op seksualiteit en zijn delicten afgerond. Hij kan met minder schaamte en meer openheid over het onderwerp seksualiteit spreken. Ondanks de vele ingezette therapieën wordt er nog steeds een beperkt probleembesef en -inzicht gezien. Betrokkene zet zich naar zijn vermogen in voor zijn behandeling, maar deze motivatie is egocentrisch en extern gestuurd en komt in mindere mate voort uit spijt- of schuldgevoelens ten aanzien van de slachtoffers van de delicten. Het behandelplafond lijkt te zijn bereikt. De behandeling richt zich daarom met name op het inslijten en verder accepteren van de externe structuur die betrokkene blijvend nodig heeft en in mindere mate op het verkrijgen van inzicht. Zonder een beschermende context, toezicht en controle is er een hoog risico op herhaling van de delicten.
Bij de behandeling wordt momenteel gekeken of betrokkene zich blijft voegen naar de structuur en de afspraken in een context met meer vrijheden en verantwoordelijkheden en een lagere begeleidingsintensiteit. Betrokkene praktiseert groepsverloven en onbegeleide regioverloven met zijn zus en zwager. Om het externe risicomanagement verantwoord vorm te kunnen geven moet bij betrokkene inslijten dat hij openheid en inzicht geeft in zijn belevingswereld. Daarom worden de onderwerpen seksualiteit en spanning blijvend geoefend. Vanwege de beperkte leerbaarheid van betrokkene en het tempo van de behandeling is de verwachting dat hiervoor nog een tot anderhalf jaar nodig is. Vervolgens zal een passende woonvoorziening moeten worden gevonden waarnaar het risicomanagement goed kan worden overgedragen. Het verdere resocialisatie- en uitstroomtraject zal naar verwachting meerdere jaren in beslag nemen.
Ter zitting heeft de deskundige daaraan toegevoegd dat het functioneren van betrokkene gelijk is gebleven. Er zijn verschillende behandelmodules ingezet waarvan het effect beperkt is gebleven. Betrokkene geeft inmiddels beter openheid van zaken over zijn seksuele gevoelens en verlangens dan bij aanvang. Dit vergt actieve begeleiding. Een verlenging is noodzakelijk voor een goede overdracht naar een voorziening voor begeleid wonen. De therapieën die hij reeds aangeboden heeft gekregen worden nu toegepast in het dagelijks leven. Dat lukt beperkt. De verloven moeten uiteindelijk verder opgebouwd worden om te kijken hoe betrokkene het een en ander in die omgeving toepast.
4. Standpunt van partijen
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie is ter zitting bij de vordering de tbs met twee jaar te verlengen gebleven.
Het standpunt van de verdediging
De raadsman heeft verzocht om de tbs te verlengen met één jaar. Betrokkene zet zich vanaf het begin in voor zijn behandeling. De volgende stap is begeleid wonen in een forensisch kader. De raadsman ziet weinig meerwaarde in een verlenging in de huidige instelling ten opzichte van waar betrokkene uiteindelijk naartoe geleid wordt. Met een verlenging van een jaar komt er hopelijk meer druk op de ketel, waardoor er grotere stappen genomen kunnen worden.
5. Beoordeling
De tbs kan slechts worden verlengd indien de veiligheid van anderen, dan wel de algemene veiligheid van personen de verlenging van de tbs eist. Het recidivegevaar moet nog aanwezig zijn en dient voort te vloeien uit een ziekelijke stoornis en/of een gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens.
Uit het advies van de tbs-instelling blijkt dat bij betrokkene nog steeds sprake is van een ziekelijke stoornis van de geestvermogens. Ook blijkt eruit dat het recidiverisico bij het wegvallen het kader van de tbs nog hoog is. De rechtbank is dan ook van oordeel dat aan de wettelijke vereisten voor het verlengen van de tbs is voldaan.
Uitgangspunt is dat een tbs verlengd moet worden met een termijn van twee jaar, indien aannemelijk is dat de behandeling en resocialisatie van de betrokkene nog langer dan een jaar duurt. Alleen in geval van bijzondere omstandigheden kan van dit uitgangspunt worden afgeweken. Daarvan is niet gebleken.
In het advies van de tbs-instelling is duidelijk uiteengezet waar de behandeling van betrokkene de komende anderhalf jaar nog op moet zien. De deskundige heeft hier ter zitting nog op aangevuld dat een verlenging met twee jaar noodzakelijk is om een goede overdracht naar de begeleid woonvoorziening te kunnen bewerkstelligen. Gelet op hetgeen hierboven is overwogen, is de rechtbank van oordeel dat de tbs met verpleging van overheidswege van betrokkene dient te worden verlengd met twee jaar.
6. Beslissing
De rechtbank:
verlengt de termijn van de terbeschikkingstelling met 2 (twee) jaar.
Deze beslissing is genomen door mr. F.L. Donders, voorzitter, en mr. D. van Kralingen en mr. M. Koek, rechters, in tegenwoordigheid van mr. K. Verdult en mr. R.E.A. van Laarhoven, griffiers en is uitgesproken ter openbare zitting op 29 september 2026.
Mr. Koek is buiten staat deze beslissing mede te ondertekenen.