202307270/1/R3.
Datum uitspraak: 10 december 2025
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak op het hoger beroep van:
[appellant], wonend in Hemelum, gemeente Súdwest-Fryslân,
appellant,
tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland van 13 oktober 2023 in zaak nr. 22/3386 in het geding tussen:
[appellant]
en
het college van burgemeester en wethouders van Súdwest-Fryslân.
Procesverloop
Bij besluit van 16 september 2022 heeft het college een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van zes recreatiewoningen op het perceel Buorren 31A t/m 31F in Hemelum.
Bij uitspraak van 13 oktober 2023 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.
Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.
Het college en Zeilschool de Morra B.V. hebben een schriftelijke uiteenzetting gegeven.
[appellant] heeft nadere stukken ingediend.
De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 11 november 2025, waar [appellant], bijgestaan door mr. J.S. Leenstra, rechtsbijstandverlener in Koudum, en het college, vertegenwoordigd door mr. M.R. van der Velde, vergezeld door E.E. van der Pal, zijn verschenen. Verder is op de zitting Zeilschool de Morra B.V., vertegenwoordigd door [persoon], als partij gehoord.
Overwegingen
1. De relevante wet- en regelgeving is opgenomen in deze uitspraak, dan wel in de bijlage bij deze uitspraak.
Overgangsrecht inwerkingtreding Omgevingswet
2. Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als een aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend vóór het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet, dan blijft op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet het recht zoals dat gold onmiddellijk vóór dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt, met uitzondering van artikel 3.9, derde lid, eerste zin, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (hierna: de Wabo).
De aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend op 11 februari 2022. Dat betekent dat in dit geval de Wabo, zoals die gold vóór 1 januari 2024, van toepassing blijft.
Inleiding
3. De aanvraag van 11 februari 2022 is gedaan voor het bouwen van zes recreatiewoningen op het perceel Buorren 31A t/m 31F in Hemelum.
4. Op de locatie geldt het bestemmingsplan "Bestemmingsplan dorpskern Hemelum". De gronden hebben de bestemmingen "Bedrijf" en "Waarde-Archeologie 2" en de functieaanduiding "specifieke vorm van bedrijf — watersportbedrijf". Het bouwplan is in strijd met het bestemmingsplan, omdat op de locatie geen recreatiewoningen zijn toegestaan. Ook voldoet het bouwplan niet aan de bouwregels voor bouwen binnen een bouwvlak.
5. Het college heeft een omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a en c, van de Wabo verleend voor de activiteiten "bouwen" en "handelen in strijd met regels ruimtelijke ordening". Voor het afwijken van het bestemmingsplan heeft het college toepassing gegeven aan artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 3º van de Wabo.
6. [appellant] woont op [locatie] in Hemelum, dat grenst aan de bouwlocatie. [appellant] heeft hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank, omdat de rechtbank volgens hem ten onrechte heeft geoordeeld dat voor de vergunningverlening geen verklaring van geen bedenkingen van de gemeenteraad nodig was.
Was een verklaring van geen bedenkingen nodig?
7. [appellant] betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat categorie 6 van het besluit van de raad van de gemeente Súdwest-Fryslân van 19 december 2019, gepubliceerd op 8 januari 2020 (hierna: het aanwijzingsbesluit) onjuist is geformuleerd en nietig is. De formulering ziet volgens [appellant] niet op categorieën van gevallen zoals bedoeld in artikel 6.5, derde lid, van het Besluit omgevingsrecht (hierna: het Bor), maar gaat over concrete besluiten waarmee de raad al planologisch heeft ingestemd. Met categorie 6 heeft de raad geen algemene regel vastgesteld, maar zichzelf een uitvoerende bevoegdheid gegeven die bovendien de hoofdregel in artikel 6.5, eerste lid, van het Bor zinledig maakt. [appellant] voert aan dat de rechtbank artikel 6.5, derde lid, van het Bor verkeerd heeft uitgelegd, en daarmee de artikelen 11 en 12 van de Wet algemene bepalingen heeft geschonden. De rechtbank verwijst namelijk naar de uitspraak van de Afdeling van 7 december 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:3592), terwijl in die uitspraak ten onrechte is overwogen dat artikel 6.5, derde lid, van het Bor geen beperking inhoudt voor de categorieën die opgenomen kunnen worden in de aanwijzing. Volgens [appellant] wordt daarmee miskend dat het artikellid alleen gaat over toekomstige, nog niet concreet aanwijsbare activiteiten. Dit betekent dat artikel 6.5, derde lid, van het Bor in dit geval niet geldt, en op grond van artikel 6.5, eerste lid, van het Bor een verklaring van geen bedenkingen is vereist, aldus [appellant].
7.1. De Afdeling overweegt dat het aanwijzingsbesluit een lijst bevat met categorieën van gevallen waarvoor geen verklaring van geen bedenkingen van de raad is vereist. Ten tijde van het verlenen van de omgevingsvergunning op 16 september 2022 was categorie 6 in de aanwijzing opgenomen, die luidt: "activiteiten waarmee de raad planologisch heeft ingestemd" (nu: categorie 9). De raad heeft op 7 juli 2021 ingestemd met de plannen voor de zes recreatiewoningen, en die instemming is vastgesteld in de raadsvergadering van 8 juli 2021.
7.2. Wat [appellant] in hoger beroep heeft aangevoerd over categorie 6 van het aanwijzingsbesluit, komt overeen met wat hij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is uitvoerig en gemotiveerd op die gronden ingegaan. Onder 5.4.12 heeft de rechtbank geoordeeld dat voor de vergunningverlening geen verklaring van geen bedenkingen van de raad nodig was. De Afdeling kan zich vinden in dat oordeel, en in de onder 5.4.8, 5.4.9 en 5.4.11 opgenomen overwegingen waarop dat oordeel is gebaseerd. Daaraan voegt de Afdeling nog toe dat de rechtbank onder 5.4.8 een interpretatie heeft gegeven van de bedoeling en de systematiek van artikel 6.5 van het Bor, maar geen waardeoordeel over de wettelijke bepaling zelf. Deze interpretatie valt binnen de normale taak van de rechter en vormt geen schending van de artikelen 11 en 12 van de Wet algemene bepalingen.
Het betoog slaagt niet.
8. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.
9. Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
bevestigt de aangevallen uitspraak.
Aldus vastgesteld door mr. A. ten Veen, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. W. Kemerink op Schiphorst-Hofman, griffier.
w.g. Ten Veen
lid van de enkelvoudige kamer
w.g. Kemerink op Schiphorst-Hofman
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 10 december 2025
933
BIJLAGE
Artikel 11 van de wet algemene bepalingen luidt:
"De regter moet volgens de wet regt spreken: hij mag in geen geval de innerlijke waarde of billijkheid der wet beoordeelen."
Artikel 12 van de wet algemene bepalingen luidt:
"Geen regter mag bij wege van algemeene verordening, dispositie of reglement, uitspraak doen in zaken welke aan zijne beslissing onderworpen zijn."
Artikel 2.27, eerste lid, van de Wabo luidt:
"In bij wet of algemene maatregel van bestuur aangewezen categorieën gevallen wordt een omgevingsvergunning niet verleend dan nadat een daarbij aangewezen bestuursorgaan heeft verklaard dat het daartegen geen bedenkingen heeft. Bij een maatregel als bedoeld in de eerste volzin worden slechts categorieën gevallen aangewezen waarin voor het verrichten van de betrokken activiteit een afzonderlijke toestemming van het aangewezen bestuursorgaan wenselijk is gezien de bijzondere deskundigheid die dat orgaan ten aanzien van die activiteit bezit of de verantwoordelijkheid die dat orgaan draagt voor het beleid dat betrekking heeft op de betrokken categorie activiteiten. Bij die maatregel kan worden bepaald dat het aangewezen bestuursorgaan categorieën gevallen kan aanwijzen waarin de verklaring niet is vereist."
Artikel 6.5 van het Bor luidt:
"1. Voor zover een aanvraag betrekking heeft op een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder c, van de wet, wordt de omgevingsvergunning, waarbij met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, onder a, onder 3°, van de wet wordt afgeweken van het bestemmingsplan of de beheersverordening, niet verleend dan nadat de gemeenteraad van de gemeente waar het project geheel of in hoofdzaak zal worden of wordt uitgevoerd, heeft verklaard dat hij daartegen geen bedenkingen heeft, tenzij artikel 3.2, aanhef en onder b, van dit besluit of artikel 3.36 van de Wet ruimtelijke ordening van toepassing is.
[…].
3. De gemeenteraad kan categorieën gevallen aanwijzen waarin een verklaring niet is vereist.
[…]."