BRS.26.003899
ECLI:NL:RVS:2026:4933
Datum uitspraak: 26 augustus 2026
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:
[betrokkene],
appellant,
tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Roermond, van 22 juli 2026 in zaak nr. NL26.38881 in het geding tussen:
[betrokkene]
en
de minister van Asiel en Migratie.
Procesverloop
Bij besluit van 11 juli 2026 heeft de minister appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Bij uitspraak van 22 juli 2026 heeft de rechtbank het met een kennisgeving daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard en schadevergoeding toegekend.
Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. J.P. van Mulken, advocaat in Nuth, hoger beroep ingesteld.
Appellant heeft een nader stuk ingediend.
Overwegingen
1. De grief is uitsluitend gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat appellant geen recht heeft op vergoeding van zijn proceskosten vanwege de opheffing van de maatregel. De rechtbank heeft overwogen dat het beroep tot stand is gekomen doordat de kennisgeving van de maatregel van vreemdelingenbewaring door de minister aan de rechtbank is doorgezonden. De gemachtigde van appellant heeft in zoverre geen proceshandeling verricht die op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb) voor vergoeding in aanmerking komt. Nu de gemachtigde evenmin andere proceshandelingen heeft verricht als bedoeld in het Bpb die op de als onrechtmatig aangemerkte periode van 13 tot en met 15 juli 2026 zien, bestaat geen aanleiding voor een proceskostenvergoeding. De gemachtigde is weliswaar op de zitting verschenen en heeft daar beroepsgronden ingediend, maar daar ging het alleen nog om de periode daarvóór (11 en 12 juli 2026). Over die periode is geoordeeld dat de maatregel niet onrechtmatig was, zodat dáárvoor (ook) geen proceskostenvergoeding aan de orde is, aldus de rechtbank.
1.1. Over de door appellant opgeworpen rechtsvraag of voor een kennisgeving een punt aan proceskostenvergoeding kan worden toegekend indien het beroep tegen een vrijheidsontnemende maatregel gegrond is, heeft de Afdeling geoordeeld in haar uitspraak van 25 augustus 2026, ECLI:NL:RVS:2026:4927. Uit die uitspraak volgt dat deze vraag na de wijziging van artikel 94, eerste lid, van de Vw 2000 per 12 juni 2026, bevestigend moet worden beantwoord. Het desbetreffende betoog van appellant slaagt daarom. De Afdeling merkt daarbij op dat de gemachtigde in dit geval in beroep ook schriftelijk gronden heeft ingediend. Dat heeft de rechtbank bij haar oordeel ten onrechte niet gezien als een relevante proceshandeling omdat het beroep ondeelbaar is, zoals hierna onder 1.2 is uiteengezet. Gelet op de uitspraak van 25 augustus 2026 kan voor de schriftelijke beroepsgronden echter geen punt meer worden toegekend.
1.2. Het betoog van appellant dat het verschijnen van zijn gemachtigde op de zitting in aanmerking komt voor een punt aan proceskostenvergoeding, slaagt evenzeer. Anders dan de rechtbank heeft overwogen moet daarbij geen onderscheid worden gemaakt tussen de verschillende periodes waarop de maatregel van vreemdelingenbewaring betrekking heeft. Het beroep ging over de maatregel als geheel en in dat kader is de zitting gehouden. Dat de rechtbank niet tot het oordeel is gekomen dat de maatregel over de gehele periode vanaf de oplegging tot aan de opheffing ervan onrechtmatig is geweest, doet er niet aan af dat het beroep gegrond was zodat de rechtbank ook voor de zitting een punt aan proceskostenvergoeding had moeten toekennen. Dat volgt uit artikel 2, eerste lid, aanhef en onder a, van het Bpb, gelezen in samenhang met onderdeel A1, onder 13, van de bijlage bij het Bpb.
1.3. De grief slaagt.
2. Het hoger beroep is gegrond. In deze zaak zijn geen vragen aan de orde over de uitleg of de geldigheid van een bepaling van Unierecht (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punten 24 en 31). De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor zover aangevallen, dat wil zeggen voor zover de rechtbank aan appellant geen vergoeding van zijn proceskosten heeft toegekend. De minister moet die kosten alsnog vergoeden. De minister moet ook de proceskosten in hoger beroep vergoeden. De Afdeling past bij de proceskosten voor het hoger beroep niet een wegingsfactor licht (factor 0,5) toe, maar een wegingsfactor gemiddeld (factor 1). Hoewel het hoger beroep alleen gaat over de proceskostenveroordeling is het niet van eenvoudige aard.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
I. verklaart het hoger beroep gegrond;
II. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Roermond, van 22 juli 2026 in zaak nr. NL26.38881, voor zover zij aan appellant geen vergoeding van zijn proceskosten heeft toegekend;
III. veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 2.802,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
Aldus vastgesteld door mr. H.G. Sevenster, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. R.H.L. Dallinga, griffier.
w.g. Sevenster
lid van de enkelvoudige kamer
w.g. Dallinga
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 26 augustus 2026
18