202500326/1/A3.
Datum uitspraak: 28 januari 2026
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak op het hoger beroep van:
[appellante], wonend in Barneveld,
appellante,
tegen de uitspraak van de rechtbank Gelderland van 6 december 2024 in zaken nrs. 23/800 en 23/2072 in het geding tussen:
[appellante]
en
de bewaarder van het kadaster en de openbare registers.
Procesverloop
Bij brief van 26 augustus 2022 heeft de bewaarder een klacht van [appellante] over de reconstructie van de grenzen van het perceel aan [locatie] in Barneveld afgewezen.
Bij besluit van 24 november 2022 heeft de bewaarder het door
[appellante] daartegen gemaakte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Bij ditzelfde besluit heeft de bewaarder [appellante] te kennen gegeven dat hij ambtshalve gegevens in het kadaster heeft gewijzigd.
Bij besluit van 28 februari 2023 heeft de bewaarder zijn beslissing op bezwaar van 24 november 2022 herroepen. Hij heeft het door [appellante] tegen de grensreconstructie van 15 februari 2022 gemaakte bezwaar opnieuw niet-ontvankelijk verklaard, maar nu met een andere motivering.
Bij een ander besluit van 28 februari 2023 heeft de bewaarder het door [appellante] tegen de ambtshalve wijziging van 24 november 2022 gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
Bij uitspraak van 6 december 2024 heeft de rechtbank het door
[appellante] tegen de besluiten van 28 februari 2023 ingestelde beroep ongegrond verklaard.
Tegen deze uitspraak heeft [appellante] hoger beroep ingesteld.
De bewaarder heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.
De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 14 januari 2026, waar de bewaarder, in de persoon van mr. L.A.M. Meijerink, vergezeld door F. Jansen, als landmeetkundig specialist werkzaam bij het kadaster, verschenen.
Overwegingen
Inleiding
1. [appellante] is op 12 juni 2020 eigenaar geworden van het perceel aan [locatie] in Barneveld, dat sinds 1926 in eigendom is van haar familie. [appellante] heeft op 11 januari 2022 om een grensreconstructie verzocht, omdat zij een schutting wil plaatsen op het perceel en het haar niet duidelijk is waar de perceelgrenzen precies lopen. Op 15 februari 2022 heeft de gevraagde grensreconstructie plaatsgevonden. Tijdens deze grensreconstructie is vastgesteld dat de noord- en westgrens van het perceel niet correct zijn weergegeven op de kadastrale kaart en dat deze daarom moet worden herzien.
2. [appellante] heeft een klacht ingediend over de grensreconstructie, omdat die wat haar betreft niet goed is verlopen. Naar aanleiding van deze klacht is het perceel op 16 mei 2022 nogmaals bezocht. Tijdens dit bezoek is geconstateerd dat de noord- en westgrens van het perceel correct zijn vastgesteld tijdens het vorige bezoek, op 15 februari 2022, maar dat de oost- en zuidgrens niet correct zijn weergegeven op de kadastrale kaart en dat deze daarom moet worden herzien. Op basis van de aangepaste gegevens in het kadaster is ook de oppervlakte van het perceel opnieuw berekend. Het perceel heeft niet langer een oppervlakte van 457 m², maar een oppervlakte van 448 m².
Besluitvorming en beoordeling rechtbank
3. Bij brief van 26 augustus 2022 heeft de bewaarder [appellante] te kennen gegeven dat de grenscorrectie goed is uitgevoerd en heeft hij de klacht van [appellante] over de grenscorrectie afgewezen.
[appellante] heeft hiertegen bezwaar gemaakt. Tijdens de behandeling van dit bezwaar heeft de bewaarder vastgesteld dat in het kadaster per abuis is opgenomen dat het perceel een oppervlakte heeft van 488 m² in plaats van 448 m². De bewaarder heeft daarom besloten de kadastrale gegevens opnieuw aan te passen.
4. Bij besluit van 24 november 2022 heeft de bewaarder het bezwaar van [appellante] tegen de afwijzing van haar klacht over de grensreconstructie niet-ontvankelijk verklaard. Bij besluit van 28 februari 2023 heeft de bewaarder dit besluit herzien. Hij heeft het bezwaar van [appellante] opnieuw niet-ontvankelijk verklaard, maar nu omdat een grensreconstructie volgens hem geen besluit is waartegen bezwaar kan worden gemaakt. De rechtbank is de bewaarder in dit standpunt gevolgd.
5. Bij het besluit van 24 november 2022 heeft de bewaarder [appellante] ook te kennen gegeven dat hij ambtshalve gegevens in het kadaster heeft gewijzigd. [appellante] heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt. Bij besluit van 28 februari 2023 - een ander besluit dan het in de vorige overweging genoemde besluit van dezelfde datum - heeft de bewaarder dit bezwaar ongegrond verklaard. De bewaarder heeft hieraan ten grondslag gelegd dat hij op grond van artikel 7s van de Kadasterwet gehouden is om de kadastrale kaart in overeenstemming te brengen met het zogenoemde brondocument. Dat is in dit geval het relaas van bevindingen gemeente Barneveld sectie D met archiefnummer 98. De rechtbank heeft overwogen dat [appellante] de juistheid van dit document niet ter discussie kan stellen, omdat het in rechte vast staat. Dat betekent dat de perceelgrenzen zoals die in het brondocument zijn opgenomen als uitgangspunt hebben te gelden. Tijdens de grensreconstructie is vastgesteld dat de perceelgrenzen zoals weergegeven op de kadastrale kaart niet in overeenstemming zijn met het brondocument. De rechtbank heeft geoordeeld dat de bewaarder mocht uitgaan van de juistheid van de grensreconstructie. Het is de rechtbank niet gebleken dat de grensreconstructie onzorgvuldig heeft plaatsgevonden. Dat gebruiksgrenzen afwijken van kadastrale grenzen is niet relevant. Verder is de notariële akte uit 1926 waarbij de eigendom van het perceel aan de familie van [appellante] is overgedragen niet het maatgevende document - dat is, als gezegd, het brondocument. De rechtbank heeft verder geen waarde toegekend aan de berekening van de oppervlakte die [appellante] heeft gemaakt. De rechtbank volgt de bewaarder in zijn standpunt dat de oppervlakte van een perceel moet worden gemeten met gebruikmaking van coördinaten en dat het niet mogelijk is om metingen te verrichten met gebruikmaking van een liniaal. Voor zover [appellante] graag had gezien dat het perceel niet steeds een nieuw perceelnummer kreeg, heeft de rechtbank geoordeeld dat dit niet anders kan. De bewaarder is op grond van artikel 72 van de Kadasterregeling 1994 gehouden het perceel een nieuw nummer te even zodra het verandert, aldus de rechtbank.
Hoger beroep
6. [appellante] kan zich niet verenigen met de uitspraak van de rechtbank. In hoger beroep betoogt [appellante] in de eerste plaats dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de grensreconstructie die heeft plaatsgevonden een feitelijke handeling is, waartegen geen bezwaar openstaat. De rechtbank is eraan voorbijgegaan dat Jansen, die namens de bewaarder het perceel heeft bezocht, geen handelingen heeft verricht. Jansen heeft tekeningen op zijn laptop laten zien en uitleg gegeven over hoe de kadastrale situatie er volgens hem uitziet. Verder heeft hij de helft van het perceel bekeken en te kennen gegeven dat hij denkt "dat het wel klopt". De rechtbank is er ook aan voorbijgegaan dat geen deskundigenrapport is opgemaakt. [appellante] stelt dat zij moet kunnen opkomen tegen de onjuiste grensreconstructie. De rechtbank heeft dit niet onderkend, aldus [appellante].
7. [appellante] betoogt in de tweede plaats dat de rechtbank niet heeft onderkend dat de bewaarder onzorgvuldig heeft gehandeld door de kadastrale gegevens aan te passen naar aanleiding van de grensreconstructie die niet correct heeft plaatsgevonden. De rechtbank is er ten onrechte van uitgegaan dat de perceelgrenzen niet meer ter discussie staan.
[appellante] bestrijdt dat de kadastrale kaart op dit moment in overeenstemming is met het brondocument. De rechtbank is er verder ten onrechte van uitgegaan dat de bewaarder het perceel moest vernummeren - de nummers van de omliggende percelen zijn immers ook niet gewijzigd.
8. De gronden die [appellante] in hoger beroep heeft aangevoerd zijn een herhaling van wat zij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is gemotiveerd op die gronden ingegaan. De Afdeling kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank en de overwegingen die hierboven zijn weergegeven waarop dat oordeel is gebaseerd.
Slotsom
9. Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank zal worden bevestigd.
10. De bewaarder hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
bevestigt de uitspraak van de rechtbank.
Aldus vastgesteld door mr. J. Schipper-Spanninga, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. W. Dijkshoorn, griffier.
w.g. Schipper-Spanninga
lid van de enkelvoudige kamer
w.g. Dijkshoorn
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 28 januari 2026
735