202502454/1/A3.
Datum uitspraak: 26 augustus 2026
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak op het hoger beroep van:
[appellant], wonend in Westerhaar-Vriezenveensewijk, gemeente Twenterand,
appellant,
tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 20 maart 2025 in zaak nr. 24/2219 in het geding tussen:
[appellant]
en
de burgemeester van Twenterand.
Procesverloop
Bij besluit van 25 september 2023 heeft de burgemeester het pand en de bijbehorende schuren aan de [locatie] per 9 oktober 2023 voor zes maanden gesloten.
Bij besluit van 12 februari 2024 heeft de burgemeester het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
Bij uitspraak van 20 maart 2025 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.
Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.
De burgemeester heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.
De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 23 juni 2026, waar [appellant], vertegenwoordigd door mr. J.J. Weldam, advocaat in Utrecht, en de burgemeester van Twenterand, vertegenwoordigd door mr. M. Ichoh, advocaat in Almelo, zijn verschenen.
Overwegingen
Inleiding
1. Op 6 juni 2023 is de Sociale Recherche Twente onder leiding van een rechter-commissaris binnengetreden in de woning aan de [locatie] in Vroomshoop in het kader van een onderzoek naar uitkeringsfraude. [appellant] woonde toen in deze woning. Tijdens de huiszoeking is [appellant] gefouilleerd en is in zijn broekzak een zakje met een grotere hoeveelheid dan gebruikershoeveelheid witkleurige substantie, te weten 35,23 gram amfetamine, aangetroffen. Op de bar in de schuur van [appellant] zijn daarnaast een gripzakje met 2,56 gram amfetamine, twee weegschaaltjes en een grote hoeveelheid gripzakjes aangetroffen. Ook is er een kleine revolver met scherpe patronen in de schuur aangetroffen. De burgemeester heeft vervolgens op grond van artikel 13b, eerste lid, van de Opiumwet de woning van [appellant] gesloten voor de duur van zes maanden. [appellant] heeft bezwaar gemaakt tegen dit besluit. De burgemeester heeft dit bezwaar ongegrond verklaard.
Uitspraak van de rechtbank
2. De rechtbank heeft het beroep van [appellant] ongegrond verklaard. De rechtbank heeft overwogen dat het besluit bekend is gemaakt, omdat voldoende vaststaat dat [appellant], de gemachtigde en de bewindvoerder op de hoogte zijn geraakt van het besluit van 25 september 2023. De rechtbank heeft daarnaast geoordeeld dat de burgemeester bevoegd was om tot sluiting van de woning over te gaan. De rechtbank heeft hiertoe overwogen dat de aangetroffen hoeveelheid amfetamine de gebruikershoeveelheid ruimschoots overschrijdt, waardoor kan worden aangenomen dat deze bestemd is voor de handel. Ook de aanwezigheid van gripzakjes, weegschaaltjes en de revolver wijzen op handel in drugs. De rechtbank heeft verder geoordeeld dat de burgemeester de sluiting van de woning voor zes maanden noodzakelijk heeft mogen achten. Dit gelet op de handelshoeveelheid harddrugs die is aangetroffen, de anonieme meldingen over drugshandel vanuit de woning en verkoop van drugs aan minderjarigen en de aangetroffen revolver, weegschaaltjes en gripzakjes die aannemelijk maken dat de woning in het drugscircuit bekend staat. De rechtbank heeft ten slotte geoordeeld dat de burgemeester de sluiting van de woning voor de duur van zes maanden evenwichtig heeft mogen achten.
Is het besluit van 25 september 2023 bekendgemaakt?
3. [appellant] betoogt in hoger beroep dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat voldoende vaststaat dat hij, zijn gemachtigde en zijn bewindvoerder op de hoogte zijn geraakt van het besluit van 25 september 2023 en dat het besluit daarmee bekend is gemaakt. [appellant] betoogt dat de burgemeester het besluit niet naar zijn bewindvoerder heeft gezonden. Dit had wel gemoeten, omdat de burgemeester wist of redelijkerwijs kon weten dat hij onder beschermingsbewind stond ten tijde van de besluitvorming. Dat in het bezwaarschrift de standaardzin is opgenomen ‘belanghebbende heeft kennisgenomen van het besluit’ maakt dat niet anders, aldus [appellant].
3.1. De Afdeling volgt het oordeel van de rechtbank in overweging 8. Wat ook zij van het betoog dat het besluit niet naar de bewindvoerder van [appellant] is verzonden, [appellant] heeft niet bestreden dat de bewindvoerder tijdig kennis heeft genomen van het besluit van 25 september 2023 en dat de gemachtigde van [appellant] vervolgens door de bewindvoerder is gemachtigd en tijdig bezwaar heeft ingediend.
3.2. Het betoog slaagt niet.
Was de burgemeester bevoegd om de woning te sluiten en was de sluiting geschikt en noodzakelijk?
4. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de burgemeester bevoegd was om tot sluiting van de woning over te gaan. [appellant] voert daartoe aan dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat niet relevant is dat uit het bevel bewaring van de rechter-commissaris volgt dat hij niet verdacht wordt van het verhandelen van drugs. Ook uit de dagvaarding van 24 april 2025 blijkt dat [appellant] enkel voor bezit wordt vervolgd en niet voor de handel van drugs. Aan een strafrechtelijke vervolgingsbeslissing komt volgens [appellant] zwaarwegende betekenis toe bij de beoordeling van de bevoegdheid van de burgemeester. [appellant] betoogt daarnaast dat de sluiting van de woning niet geschikt was, omdat het vier maanden heeft geduurd voordat de burgemeester de woning heeft gesloten. [appellant] betoogt verder dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de burgemeester de sluiting van de woning voor zes maanden noodzakelijk heeft mogen achten en verwijst ter onderbouwing daarvan ook naar de vervolgingsbeslissing. [appellant] voert verder aan dat het niet noodzakelijk was om de woning voor de duur van zes maanden te sluiten, omdat in de praktijk de woning met ingang van februari 2024 weer beschikbaar was om verhuurd te worden. De rechtbank is daarop ten onrechte niet ingegaan.
4.1. De burgemeester heeft naar aanleiding van het verhandelde op zitting aannemelijk gemaakt dat de sluiting vier maanden na de doorzoeking van de woning nog geschikt was. De burgemeester heeft daarbij gewezen op de meldingen over drugshandel in de woning en de daar aangetroffen drugs en attributen die op handel duiden. De gronden die [appellant] verder in hoger beroep heeft aangevoerd zijn zo goed als een herhaling van wat hij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is gemotiveerd op die gronden ingegaan. [appellant] heeft geen redenen aangevoerd waarom de gemotiveerde beoordeling van die gronden in de uitspraak van de rechtbank onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank en in de onder 10 tot en met 11.1 opgenomen overwegingen, waarop dat oordeel is gebaseerd. Zij voegt daaraan nog toe dat, anders dan [appellant] betoogt, niet relevant is dat hij niet wordt vervolgd voor handel in drugs, omdat in het bestuursrecht een andere bewijslast geldt dan in het strafrecht. Zie de uitspraken van de Afdeling van 16 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:2922, onder 14, en van 31 juli 2019, ECLI:NL:RVS:2019:2625, onder 4.3. Het bevel bewaring en de strafrechtelijke vervolgingsbeslissing laten onverlet dat de aangetroffen hoeveelheid harddrugs de toegestane gebruikershoeveelheid ruimschoots overschrijdt. De Afdeling voegt verder toe dat, anders dan [appellant] betoogt, de rechtbank is ingegaan op zijn betoog dat de sluiting van de woning een maand eerder is opgeheven. De rechtbank heeft daarover terecht overwogen dat dat gelet op wat de burgemeester aan de sluiting ten grondslag heeft gelegd, niet leidt tot het oordeel dat de sluiting van de woning niet noodzakelijk was. Waarbij ook van belang is dat de verhuurder om opheffing heeft verzocht en [appellant] toen al de huurovereenkomst had opgezegd.
4.2. Het betoog slaagt niet.
Conclusie
5. Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank.
6. De burgemeester hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
bevestigt de uitspraak van de rechtbank.
Aldus vastgesteld door mr. J.Th. Drop, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. G.A. van de Sluis, griffier.
w.g. Drop
lid van de enkelvoudige kamer
w.g. Van de Sluis
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 26 augustus 2026
844-1202