202600027/1/A2.
Datum uitspraak: 9 september 2026
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak op het hoger beroep van:
[appellant], wonend in [woonplaats],
appellant,
tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 24 november 2025 in zaak nr. 25/1250 in het geding tussen:
[appellant]
en
de Dienst Toeslagen.
Procesverloop
Bij besluit van 17 juli 2024 heeft de Dienst Toeslagen een aanvraag van [appellant] om huurtoeslag afgewezen.
Bij besluit van 7 januari 2025 heeft de Dienst Toeslagen het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
Bij uitspraak van 24 november 2025 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.
Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.
De Dienst Toeslagen heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.
De Dienst Toeslagen heeft een nader stuk ingediend.
De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 25 augustus 2026, waar [appellant], bijgestaan door mr. H.J.J. Hendrikse, advocaat in Amsterdam, en de Dienst Toeslagen, vertegenwoordigd door [gemachtigden], zijn verschenen.
Overwegingen
1. [appellant] woont sinds 2015 in een chalet op de camping De Tachtig Morgen aan de Vinkenkade 75-[…] in Vinkeveen.
2. De rechtbank heeft onder meer de volgende overwegingen aan haar beslissing ten grondslag gelegd.
Op grond van artikel 1, aanhef en onder c, van de Wet op de huurtoeslag (Wht) wordt in deze wet en de bepalingen die daarop berusten onder huurder verstaan: de persoon die zijn hoofdverblijf heeft in een door hem gehuurde woning, daaronder begrepen een woonwagen, tenzij de woning onderdeel uitmaakt van een vakantiebestedingsbedrijf, ongeacht de duur van de huurovereenkomst.
Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling (onder meer uitspraak van 17 juli 2019, ECLI:NL:RVS:2019:2443) mag de Dienst Toeslagen er in beginsel vanuit gaan dat een woning die zich op een vakantiepark bevindt waar permanente bewoning volgens de bestemmingsregeling niet is toegestaan, deel uitmaakt van een vakantiebestedingsbedrijf als bedoeld in artikel 1, aanhef en onder c, van de Wht. Het is dan aan de aanvrager van de huurtoeslag om aannemelijk te maken dat de woning geen deel (meer) uitmaakt van een vakantiebestedingsbedrijf. Dit kan het geval zijn als de gemeente de permanente bewoning uitdrukkelijk gedoogt.
Niet in geschil is dat het bestemmingsplan permanente bewoning van de recreatiewoning van [appellant] niet toestaat. Hij heeft ook geen gedoogbeschikking van de gemeente overgelegd. De rechtbank volgt hem niet in zijn betoog dat de gemeente permanente bewoning impliciet gedoogt. Dat hij in de jaren 2022 en 2023 energietoeslag heeft ontvangen en de gemeente een aanslag forensenbelasting heeft vernietigd, maakt niet dat wordt voldaan aan de in de rechtspraak van de Afdeling gestelde eis dat de gemeente permanente bewoning uitdrukkelijk gedoogt. Het door [appellant] overgelegde civiele vonnis van 15 februari 2015 ziet alleen op de vraag wat voor soort huurovereenkomst hij met de verhuurder heeft. Dit vonnis gaat niet over de vraag of de gemeente permanente bewoning van zijn chalet gedoogt. Hij heeft daarom onvoldoende aannemelijk gemaakt dat zijn woning geen deel (meer) uitmaakt van een vakantiebestedingsbedrijf. [appellant] is dan ook geen huurder in de zin van de Wht, zodat hij ook niet voldoet aan deze voorwaarde om voor huurtoeslag in aanmerking te komen.
Verder is niet gebleken van bijzondere omstandigheden die niet (ten volle) zijn verdisconteerd in de afweging van de wetgever en die meebrengen dat strikte toepassing van de wet zozeer in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, dat die toepassing achterwege moet blijven, aldus de rechtbank.
3. De gronden die [appellant] in hoger beroep aanvoert zijn zo goed als een herhaling van wat hij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is gemotiveerd op die gronden ingegaan. [appellant] heeft geen redenen aangevoerd waarom de gemotiveerde beoordeling van die gronden in de uitspraak van de rechtbank onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank en in de onder 10 tot en met 14 opgenomen overwegingen, waarop dat oordeel is gebaseerd.
4. Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank.
5. De Dienst Toeslagen hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
bevestigt de aangevallen uitspraak.
Aldus vastgesteld door mr. J.C.A. de Poorter, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. R.J.R. Hazen, griffier.
w.g. De Poorter
lid van de enkelvoudige kamer
w.g. Hazen
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 9 september 2026
452-1197