OVERWEGINGEN
Appellante, geboren in 1927, is vervolgde en uitkeringsgerechtigde in de zin van de Wuv. Aanvaard is dat de bij appellante aanwezige psychische (nerveuze) klachten en rugklachten in verband staan met de ondergane vervolging, te weten internering tijdens de Japanse bezetting van het toenmalige Nederlands-Indië.
In 2007 heeft appellante een aanvraag ingediend om toekenning van een voorziening in de kosten van verhuizing van de Verenigde Staten naar Nederland en van herinrichting. De zoon van appellante, met wie zij een hechte band heeft, heeft zich - vanuit de Verenigde Staten - definitief gevestigd in Zwitserland. Het geregelde contact met haar zoon is gezien de afstand en de daarmee gemoeide kosten verminderd waardoor appellante zich eenzaam is gaan voelen. Mede gezien het ouder worden van appellante, de omstandigheid dat haar zoon voor zijn werk veelal in Nederland verblijft alsmede een kortere reisafstand naar Zwitserland is besloten in [woonplaats] een woning te kopen opdat appellante zich daar kan vestigen. Verweerder heeft die aanvraag afgewezen bij besluit van 26 april 2007 en de afwijzing na gemaakt bezwaar gehandhaafd bij besluit van 31 augustus 2007 op de grond dat in verband met de uit de vervolging voortvloeiende psychische klachten en rugklachten geen medische noodzaak bestaat om te verhuizen en evenmin op grond van deze klachten in combinatie met de overige klachten een medisch sociale wenselijkheid bestaat om te verhuizen. Het tegen het besluit van 31 augustus 2007 ingestelde beroep is door de Raad bij uitspraak van 23 oktober 2008, 07/5770 WUV, ongegrond verklaard. Appellante is destijds niet verhuisd.
In april 2014 heeft appellante opnieuw verzocht om toekenning van een vergoeding van de kosten van verhuizing van de Verenigde Staten naar Nederland en van herinrichting. Daarbij heeft appellante aangegeven dat haar psychische klachten zijn verergerd. Bij besluit van 5 mei 2014, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 4 december 2014, heeft verweerder de aanvraag afgewezen op de grond dat de voorziening niet medisch noodzakelijk of medisch sociaal wenselijk is. Appellante is in september 2014 verhuisd naar Nederland.
Het tegen het besluit van 4 december 2014 ingestelde beroep is bij uitspraak van 31 maart 2016 (ECLI:NL:CRVB:2016:1166) met bepalingen over vergoeding van griffierecht en proceskosten, gegrond verklaard. Het besluit van 4 december 2014 is vernietigd. De rechtsgevolgen van dat besluit zijn door de Raad in stand gelaten, dit omdat ook uit de resultaten van het persoonlijk onderhoud, verricht door de geneeskundig adviseur
R. Loonstein, arts, dat in opdracht van de Raad alsnog heeft plaatsgevonden, niet naar voren komt dat de causale psychische klachten dan wel de rugklachten of de niet-causale klachten van appellante de verhuizing in september 2014 naar Nederland medisch noodzakelijk hebben gemaakt. Aan de verhuizing lagen andere motieven ten grondslag.
In april 2016 heeft appellante verzocht het besluit van 5 mei 2014 te herzien. Dat verzoek is afgewezen bij besluit van 27 december 2016, na bezwaar gehandhaafd bij het bestreden besluit.
2. Naar aanleiding van wat partijen in beroep hebben aangevoerd komt de Raad tot de volgende beoordeling.
De weigering van verweerder om appellante een voorziening voor de kosten van haar verhuizing naar Nederland toe te kennen, is reeds onderwerp van een procedure bij de Raad geweest die is geëindigd in de uitspraak, genoemd onder 1.4. De argumenten die appellante thans naar voren brengt, vormen grotendeels een herhaling van wat zij in die procedure heeft aangevoerd. Voor zover al kan worden gezegd dat tevens van nieuwe argumenten sprake is, geldt in ieder geval dat die in de bedoelde procedure hadden kunnen en moeten worden ingebracht, ook voor zover het de gang van zaken rondom het onderhoud met Loonstein betreft. Het onderzoek van Loonstein en diens conclusies zijn in de eerdere procedure nadrukkelijk in de beoordeling betrokken.
Onder deze omstandigheden kan niet worden gezegd dat verweerder niet in redelijkheid heeft kunnen komen tot afwijzing van het herzieningsverzoek. Dat appellante het niet eens is met de uitkomst van de gevoerde procedure kan dat niet anders maken. Het besluit van verweerder houdt stand. Het beroep moet ongegrond worden verklaard.
3. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door B.J. van de Griend, in tegenwoordigheid van J. Tuit als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 19 oktober 2017.
(getekend) B.J. van de Griend
(getekend) J. Tuit