ECLI:NL:GHDHA:2025:3114

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de kinderrechter in de rechtbank Den Haag van 22 april 2024 in de strafzaak tegen de verdachte:

geboren te [geboorteplaats] (Irak) op [geboortedatum] 2005,

adres: [woonadres] , [woonplaats] .

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

Procesgang

In eerste aanleg is de verdachte van het onder 1 en 2 tenlastegelegde vrijgesproken. Voorts zijn de benadeelde partijen niet-ontvankelijk verklaard in hun vorderingen.

De officier van justitie heeft tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.

Nu de benadeelde partij [betrokkene] zich in hoger beroep niet opnieuw heeft gevoegd, is deze vordering thans niet meer aan de orde.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is - na wijzigingen van de tenlastelegging ter terechtzitting in eerste aanleg en in hoger beroep - tenlastegelegd dat:

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 15 januari 2023 te Reeuwijk, gemeente Bodegraven-Reeuwijk, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [het slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen die [het slachtoffer] met kracht op/tegen het hoofd althans het lichaam te slaan en/of te trappen en/of te verwurgen, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

meer subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 15 januari 2023 te Reeuwijk, gemeente Bodegraven Reeuwijk tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, [het slachtoffer] heeft mishandeld door die [het slachtoffer] met kracht op/tegen het hoofd althans het lichaam te slaan en/of te trappen en/of te verwurgen, terwijl het feit zwaar lichamelijk letsel, te weten een gebroken neus en/of een scheur in zijn elleboog en/of een hersenschudding en/of knieletsel en/of letsel aan de rib(ben) en/of psychische klachten (acute stressstoornis en/of PTSS) ten gevolge heeft gehad.

meest subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 15 januari 2023 te Reeuwijk, gemeente Bodegraven-Reeuwijk openlijk, te weten, in elk geval op of aan de openbare weg en op een voor het publiek toegankelijke plaats, in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een persoon, te weten [het slachtoffer] door hem met kracht op/tegen het hoofd althans het lichaam te slaan en/of trappen en/of te verwurgen terwijl dit door hem gepleegde geweld zwaar lichamelijk letsel, althans enig lichamelijk letsel, te weten een gebroken neus en/of een scheur in zijn elleboog en/of een hersenschudding en/of knieletsel en/of letsel aan de rib(ben) en/of psychische klachten (acute stressstoornis en/of PTSS) ten gevolge heeft gehad.

Vordering van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd en dat de verdachte ter zake van het onder 1 primair, subsidiair en meer subsidiair wordt vrijgesproken en ter zake van het onder 1 meest subsidiair en 2 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot jeugddetentie voor de duur van 90 dagen, waarvan 73 voorwaardelijk, met aftrek van voorarrest, met een proeftijd van 2 jaren. Voorts heeft de advocaat-generaal gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een taakstraf bestaande uit een werkstraf voor de duur van 40 uren.

Het vonnis waarvan beroep

Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven, omdat het hof zich daarmee niet verenigt.

Vrijspraak

Naar het oordeel van het hof is niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan de verdachte onder 1 primair, subsidiair en meer subsidiair is tenlastegelegd, zodat de verdachte daarvan – overeenkomstig de eis van de advocaat-generaal en het pleidooi van de verdediging - behoort te worden vrijgesproken.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 meest subsidiair en 2 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

Hetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in de verdediging.

Bewijsvoering

Het hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.

In die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.

Nadere bewijsoverweging feit 1 meest subsidiair

Namens de verdachte heeft de raadsvrouw vrijspraak bepleit van het onder 1 meest subsidiair tenlastegelegde openlijk geweld. Daartoe heeft de raadsvrouw onder meer aangevoerd dat de verdachte weliswaar aanwezig was bij de gepleegde geweldshandelingen, maar zelf geen geweldshandelingen heeft verricht.

Het hof overweegt hiertoe als volgt.

Voor openlijk geweld moet er volgens vaste jurisprudentie van de zijde van de verdachte sprake zijn geweest van een significante en wezenlijke bijdrage aan het geweld. Hierbij moet het gaan om een materiële of intellectuele bijdrage van voldoende gewicht.

Naar het oordeel van het hof is op grond van de stukken in het dossier voldoende komen vast te staan dat er voorafgaand aan het geweldsincident telefonisch contact is geweest tussen [betrokkene] (hierna: [betrokkene] ) en [het slachtoffer] (hierna: [het slachtoffer] ) enerzijds en de verdachte anderzijds over de airpods die de verdachte nog van zijn ex-vriendin [de ex-vriendin] (hierna: [de ex-vriendin] ) zou hebben. Verder heeft de verdachte verklaard dat hij bij het geweldsincident dat volgde aanwezig was en heeft hij blijkens de verklaring van [de ex-vriendin] met zijn broer ruiten van de auto waarin zij zat met [betrokkene] en [het slachtoffer] kapot geslagen. Door de vernieling van de ruiten waren [het slachtoffer] , [betrokkene] en [de ex-vriendin] zo bang geworden dat ze uit de auto zijn gestapt. Hierdoor is de mogelijkheid ontstaan voor anderen om [het slachtoffer] vervolgens in elkaar te slaan.

Op grond van het vorenstaande staat voor het hof vast dat de verdachte niet enkel de groep getalsmatig heeft versterkt, maar dat hij ook opzet heeft gehad op de onder 1 meest subsidiair ten laste geweldshandelingen en daaraan een voldoende significante bijdrage heeft geleverd. Derhalve acht het hof wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het onder 1 meest subsidiair tenlastegelegde openlijk geweld. Het verweer wordt verworpen.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

De voortgezette handeling van:

Het onder 1 meest subsidiair:

het onder 2 bewezenverklaarde:

medeplegen van opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, beschadigen.

Strafbaarheid van de verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte

is dus strafbaar.

Strafmotivering

Het hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.

Daarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

De verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan openlijk geweld en vernieling van de ruiten van een auto.

Na een discussie over de telefoon tussen de verdachte en beide slachtoffers is de verdachte met anderen naar hen toe gegaan. Vervolgens zijn twee ruiten van de auto van een van de slachtoffers vernield en is het andere slachtoffer uit die auto in elkaar geslagen door meerdere personen. Door aldus te handelen hebben de verdachte en zijn mededaders de aangever [betrokkene] schade berokkend en overlast bezorgd en een ontoelaatbare inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer [het slachtoffer] die als gevolg van het gebeurde lichamelijk letsel heeft opgelopen. Feiten als de onderhavige versterken bovendien in de samenleving levende gevoelens van angst en onveiligheid op straat.

Het hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie van

27 februari 2025, waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor het plegen van geweldsfeiten.

Het hof heeft voorts acht geslagen op het briefrapport van Jeugdbescherming west van 30 januari 2025, waaruit

onder meer het volgende naar voren komt:

Sinds maart 2024 is de verdachte fulltime aan het werk bij een meubeltransportbedrijf. Hij is schuldenvrij. Samen met zijn coach was de verdachte bezig om vanaf het schooljaar 2024/2025 weer een opleiding te regelen, maar de verdachte was bang dat hij niet in aanmerking zou komen voor een VOG. Daarom heeft hij zich niet aangemeld voor een opleiding. De verdachte kan inmiddels beter omgaan met zijn emoties.

Geconcludeerd wordt dat de verdachte een positieve ontwikkeling heeft doorgemaakt. Hij heeft door zijn werk een passende structuur gevonden en bevindt zich in een positief en ondersteunend netwerk. Bij een veroordeling wordt toezicht en begeleiding niet noodzakelijk geacht. Jeugdbescherming en de coach blijven betrokken bij de verdachte tot september 2025 vanwege een reclasseringsmaatregel in de leerplichtzaak.

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft [medewerker Jeugdbescherming] , jeugdreclasseerder, werkzaam bij Jeugbescherming west, nog verklaard dat de verdachte is gestopt met zijn werk bij het meubeltransportbedrijf en dat hij een opleiding wil doen in de richting zorg.

Het hof is - alles afwegende - van oordeel dat een geheel onvoorwaardelijke taakstraf in de vorm van een werkstraf van navermelde duur een passende en geboden reactie vormt.

Vordering tot schadevergoeding [het slachtoffer]

In het onderhavige strafproces heeft [het slachtoffer] zich als benadeelde partij gevoegd, gemachtigd door mr. M.P. de Klerk, advocaat te Den Haag, en een vordering ingediend tot vergoeding van geleden schade als gevolg van het aan de verdachte onder 1 tenlastegelegde, tot een bedrag van

€ 7.280,19, bestaande uit een bedrag van € 2.280,19 aan materiële schade en een bedrag van € 5.000,00 aan immateriële schade.

In hoger beroep is deze vordering verminderd met een bedrag van € 224,90 ter zake van de post “verlies arbeidsvermogen”, zodat de vordering thans aan de orde is tot een bedrag van in totaal € 7.055,29.

De advocaat-generaal heeft geconcludeerd tot gehele toewijzing van de vordering van de benadeelde partij.

De vordering van de benadeelde partij is door en namens de verdachte betwist.

Naar het oordeel van het hof heeft de benadeelde partij voldoende gemotiveerd aangetoond dat tot een bedrag van

€ 1.746,30 materiële schade is geleden. Daarbij heeft het hof de schadepost kleding geschat op een bedrag van

€ 300,00 en zal het hof de overige materiële schade volledig toewijzen. Deze materiële schade is een rechtstreeks gevolg van het onder 1 meest subsidiair bewezenverklaarde.

De vordering van de benadeelde partij zal derhalve tot dat bedrag worden toegewezen, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente over dit bedrag vanaf

16 januari 2024 tot aan de dag der algehele voldoening.

Het hof is van oordeel dat de benadeelde partij niet heeft aangetoond voor het overige materiële schade te hebben geleden. De vordering zal derhalve voor dat deel worden afgewezen.

Het hof is voorts van oordeel dat aannemelijk is geworden dat de benadeelde partij immateriële schade heeft geleden en dat deze schade het rechtstreeks gevolg is van het onder 1 meest subsidiair bewezenverklaarde.

De vordering ter zake van geleden immateriële schade leent zich - naar maatstaven van billijkheid en gelet op hetgeen in vergelijkbare gevallen wordt toegewezen - voor toewijzing tot het gevorderde bedrag van € 5.000,00, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente over dit bedrag vanaf 15 januari 2023 tot aan de dag der algehele voldoening.

Gelet op het voorgaande dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil, en in de kosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Betaling aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 1 primair, 1 subsidiair en 1 meer subsidiair tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 meest subsidiair en 2 tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1 meest subsidiair en 2 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf, bestaande uit een werkstraf voor de duur van 120 (honderdtwintig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door

60 (zestig) dagen jeugddetentie.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van twee uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [het slachtoffer] ter zake van het onder 1 meest subsidiair bewezenverklaarde tot het bedrag van

€ 6.746,30 (zesduizend zevenhonderdzesenveertig euro en dertig cent) bestaande uit € 1.746,30 (duizend zevenhonderdzesenveertig euro en dertig cent) materiële schade en € 5.000,00 (vijfduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Wijst de vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding voor het overige af.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [het slachtoffer] , ter zake van het onder 1 meest subsidiair bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 6.746,30 (zesduizend zevenhonderdzesenveertig euro en dertig cent) bestaande uit € 1.746,30 (duizend zevenhonderdzesenveertig euro en dertig cent) materiële schade en € 5.000,00 (vijfduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 0 (nul) dagen.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële schade op 16 januari 2024 en van de immateriële schade op 15 januari 2023.

Dit arrest is gewezen door mr. H.A.G Nijman, als voorzitter, en mr. H.M.D. de Jong en mr. J. Candido, leden, in bijzijn van de griffier mr. C.E. Koppelaars.

Het is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 27 maart 2025.