2. Uitgangspunten en feiten
In deze zaak heeft Blosan verzocht [verzoekster] failliet te verklaren. Bij beschikking, gedateerd 4 november 2020, heeft de rechtbank dat verzoek afgewezen. Bij herstelvonnis van 30 november 2020 heeft de rechtbank op telefonisch verzoek van de advocaat van [verzoekster] op de voet van art. 31 Rv de beschikking aldus verbeterd dat zowel de datum van de mondelinge behandeling, als de datum van de beschikking is gewijzigd in 3 november 2020. De rechtbank heeft Blosan daarover niet gehoord.
Blosan heeft hoger beroep ingesteld tegen zowel de beschikking als het herstelvonnis, wat betreft het herstelvonnis onder het aanvoeren van een doorbrekingsgrond. In het hoger beroep tegen het herstelvonnis heeft het hof de appeldagvaarding op de voet van art. 69 Rv aangemerkt als beroepschrift en dit beroep ontvankelijk geoordeeld en gegrond bevonden wat betreft de datum van de beschikking, met als uitkomst dat het hof ervan uitgaat dat de beschikking op 4 november 2020 is gegeven. Het hof heeft het op 12 november 2020 ingestelde hoger beroep tegen de beschikking daarom ontvankelijk geacht en [verzoekster] alsnog failliet verklaard.
3. Beoordeling van het middel
Onderdeel 2.1-I van het middel is gericht tegen de beslissing de appeldagvaarding tegen het herstelvonnis aan te merken als een beroepschrift. Het betoogt dat het hof dit niet had mogen doen zonder een bevel te geven als bedoeld in art. 69 lid 1 Rv.
Art. 69 lid 5 Rv bepaalt dat tegen een beslissing ingevolge de leden 1-4 van deze bepaling geen hogere voorziening openstaat. [verzoekster] heeft in dit verband geen doorbrekingsgrond aangevoerd. Zij is daarom in zoverre niet-ontvankelijk in haar cassatieberoep.
Onderdeel 2.2 is gericht tegen het oordeel van het hof dat wat betreft de datum van de beschikking geen sprake is van een kennelijke fout die zich voor eenvoudig herstel leent, zodat de datum van de beschikking ten onrechte is gewijzigd in 3 november 2020.
Ingevolge art. 31 lid 4 Rv staat tegen een beslissing op de voet van art. 31 Rv geen voorziening open. Het onderdeel klaagt onder meer dat het hof art. 31 Rv ten onrechte buiten toepassing heeft gelaten. Wat het ter onderbouwing daarvan aanvoert komt echter erop neer dat het hof art. 31 Rv wel heeft toegepast, maar onjuist. De gestelde doorbrekingsgrond doet zich dus niet voor.
De overige klachten van het middel kunnen evenmin tot cassatie leiden. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie art. 81 lid 1 RO).
4. Beslissing
De Hoge Raad:
- verklaart [verzoekster] met betrekking tot onderdeel 2.1-I niet-ontvankelijk in haar cassatieberoep;
- verwerpt het beroep voor het overige.
Dit arrest is gewezen door de raadsheren T.H. Tanja-van den Broek, als voorzitter, C.H. Sieburgh, F.J.P. Lock, S.J. Schaafsma en F.R. Salomons, en in het openbaar uitgesproken door de raadsheer H.M. Wattendorff op 12 november 2021.