B.
No. 9130.
Zitting 28 november 1957.
Mr. s' Jacob.
conclusie inzake:
[eiser] contra [verweerder]
Edele Hoog Achtbare Heren,
Eiser in cassatie [eiser], die van Turkse nationaliteit is en te [woonplaats] woonachtig, heeft in de hoofdzaak de verweerder in cassatie, [verweerder], eveneens van Turkse nationaliteit en woonachtig te [woonplaats], gedagvaard voor de Rechtbank te Amsterdam tot betaling van een bedrag van 25000 Turkse ponden, welk bedrag [verweerder] uit hoofde van een tussen partijen gesloten overeenkomst verschuldigd zou zijn, en tot vanwaardeverklaring van een tevoren door hem, [eiser], te Amsterdam met verlof van de President van de Rechtbank aldaar ten laste van [verweerder] gelegd vreemdelingenbeslag en conservatoir derdenbeslag. Na het uitbrengen van de dagvaarding heeft [verweerder] in kort geding de opheffing van de genoemde beslagen gevorderd, welke vordering de President van de Rechtbank te Amsterdam heeft toegewezen. Op het door [eiser] ingesteld hoger beroep heeft het Hof de uitspraak van de President bekrachtigd.
Tijdig gekomen in cassatie voert [eiser] het volgende middel aan: "Schending en/of verkeerde toepassing van de artikelen: 175 Grondwet, 20 Wet op de Rechterlijke Organisatie en het beleid der Justitie, 48, 59, 292, 353, 764, 765, 767, 769, 770 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering; doordien het Hof na te hebben overwogen als in het arrest vermeld, waarnaar hier wordt verwezen en hetgeen als hier ingelast dient te worden beschouwd en daarbij vaststellende dat [eiser], woonachtig te [woonplaats], - thans eiser tot cassatie - op 7 september 1956 de in het arrest van het Hof vermelde beslagen heeft doen leggen ten laste van [verweerder], woonachtig te [woonplaats], - thans verweerder in cassatie - en dat [eiser] vervolgens [verweerder] bij exploit van 15 september 1956 voor de rechtbank te Amsterdam heeft gedagvaard en veroordeling heeft gevorderd van [verweerder] tot betaling van 25.000 Turkse ponden of de tegenwaarde daarvan in Nederlands geld met rente volgens de wet en onder vanwaarde verklaring van de vorenbedoelde beslagen; en overwegende dat de vierde grief van [eiser] (tegen het vonnis van de president der rechtbank) zich richt tegen de verwerping van zijn beroep op het voorschrift van artikel 292 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering en dat het Hof ook deze grief verwerpt, daar niet valt in te zien dat opheffing van de gelegde beslagen de uitspraak in het bodemgeschil zou kunnen beinvloeden; Vervolgens het vonnis van de president der rechtbank, houdende opheffing en buiten effect stelling van vorenbedoelde beslagen, heeft bekrachtigd, ten onrechte en in strijd met de aangehaalde wetsartikelen, omdat de bevoegdheid van de rechtbank in de procedure tot vanwaarde verklaring der gelegde beslagen afhankelijk was van het (voort) bestaan (van een) dezer beslagen, zodat de uitspraak in het bodemgeschil geheel anders zou komen te luiden bij handhaving der gelegde beslagen dan bij opheffing en buiten effect stelling daarvan, terwijl [verweerder] in het bodemgeschil de onbevoegdheid van de rechter op grond van de opheffing en buiten effectstelling der gelegde beslagen heeft opgeworpen, en niet werd vastgesteld, dat de gelegde beslagen in elk geval zouden moeten worden opgeheven op grond van hun vexatoir karakter of het niet bestaan van de vordering ter verzekering waarvan zij werden gelegd; en in het algemeen niet is aangegeven waarom het bodemgeschil niet zou kunnen worden beinvloed door de uitspraak van de president, zodat de overwegingen van het arrest geen inzicht geven in de gedachtengang van het Hof en dit dus niet, althans niet begrijpelijk en naar de eis der wet met redenen is omkleed".
Lezing van dit middel doet dunkt mij terstond de vraag rijzen, van welke stelling het uitgaat. De eerste alinea daarvan, welke op de inleiding volgt en welke aanvangt met de woorden: "Ten onrechte en in strijd met de aangehaalde wetsartikelen. .... " wekt de indruk, dat het middel uitgaat van de algemene stelling, dat opheffing van een beslag als het onderhavige op grond van het bepaalde in art. 292 Rv. niet mogelijk zou zijn, wanneer door die opheffing de bevoegdheid van de in het bodemgeschil geädieerde rechter om van dat bodemgeschil kennis te nemen zou komen te vervallen. Deze stelling lijkt in haar algemeenheid reeds hierom onaanvaardbaar, dat zij de consequentie zou meebrengen, dat in een geval als het onderhavige, waar beide partijen vreemdelingen zijn en geen bekende woonplaats binnen het rijk hebben, zodat de bevoegdheid van de Nederlandse rechter enkel berust op het gelegde vreemdelingenbeslag, opheffing van dat beslag nimmer mogelijk zou zijn, hetgeen weer zou meebrengen, dat in dat geval de schuldeiser, door een vreemdelingenbeslag, hoe ongegrond ook, te leggen, zich een forum zou kunnen verschaffen, dat hem overigens niet toekomt en dat hem desondanks niet meer kan worden ontnomen.
Uit het verdere betoog van het middel, met name waar daarin wordt gesteld, dat door het Hof "niet wordt vastgesteld, dat de gelegde beslagen in elk geval zouden moeten worden opgeheven op grond van hun vexatoir karakter of het niet bestaan van de vordering ter verzekering waarvan zij werden gelegd;", blijkt echter, dat een zo algemene stelling als hierboven verondersteld, daarin niet wordt verdedigd, nu in die passage blijkbaar de mogelijkheid wordt erkend van opheffing van een zodanig beslag op een der daar genoemde gronden. Gezien deze beperking - welke ongetwijfeld verreweg het grootste deel van de gevallen, welke tot opheffing van een beslag in kort geding kunnen leiden, omvat - is echter niet duidelijk, voor welke niet genoemde, gevallen de stelling van het middel, dat opheffing van een vreemdelingenbeslag in een geval, waarin die opheffing de onbevoegdheid van de rechter in het bodemgeschil zou meebrengen met een beroep op art. 292 Rv. moet worden afgewezen, dan wel zou gelden, en evenmin, waarom in die gevallen art. 292 Rv. zich wel tegen die opheffing zou verzetten, doch in de andere, door het middel uitgezonderde, gevallen niet. Mij dunkt dan ook, dat het middel reeds hierop zal moeten stranden, dat het geen voldoende duidelijke klacht bevat.
Daarbij komt nog, dat de stelling van het middel, dat het Hof niet zou hebben vastgesteld, dat de beslagen in elk geval zouden moeten worden opgeheven op grond van hun vexatoir karakter of het niet bestaan van de vordering ter verzekering waarvan zij werden gelegd, feitelijke grondslag mist. Het Hof heeft integendeel uitdrukkelijk overwogen, dat het met de President van oordeel is, dat [eiser] niet erin is geslaagd summierlijk aannemelijk te maken, dat het door hem gestelde geval - te weten, dat de verkoop der panden niet was doorgegaan om een reden, afhankelijk van de wil van zijn medecontractant [verweerder] - inderdaad aanwezig was en hij op de betaling, door [verweerder], van 25000 Turkse ponden aanspraak kon maken, welk oordeel het Hof bij zijn verwerping van de eerste appelgrief (in r.o.v. 7) nog eens heeft herhaald. Het Hof achtte derhalve juist het geval aanwezig, waarvoor de stelling van het middel, ook naar het oordeel van de steller daarvan, niet geldt.
Evenzeer mist feitelijke grondslag de stelling van het middel, dat [verweerder] in het bodemgeschil de onbevoegdheid van de rechter op grond van de opheffing van de gelegde beslagen heeft opgeworpen. Uit het arrest blijkt daarvan niet.
Het Hof heeft de processtukken niet in zijn arrest geïnsereerd verklaard, doch slechts ten aanzien van de feiten verwezen naar de dingtalen en van die feiten een zelfstandig resume gegeven, waaruit niet blijkt, dat hot beroep op de onbevoegdheid van de Rechtbank, door [verweerder] in de hoofdzaak gedaan, berustte op de opheffing der beslagen.
De door het Hof toegepaste gedragslijn brengt mede, dat ook de memorie van grieven voor Uw Raad niet kenbaar is. Waar nu uit de weergave van die grieven in het arrest niet blijkt, dat het in de vierde grief gedaan beroep op art. 292 Rv. steunde op de stelling, dat het beslag niet mocht worden opgeheven, omdat daardoor de competentie van de Rechtbank in de hoofdzaak zou komen te vervallen, staat evenmin vast, dat 's Hofs verwerping van die vierde appelgrief de verwerping van die stelling betekent. Het middel mist derhalve ook in zoverre feitelijke grondslag, dat niet blijkt, dat het Hof de door het middel bestreden opvatting huldigt.
Uit dit laatste volgt dunkt mij, dat ook de aan het slot van het middel naar voren gebrachte motiveringsklacht moet falen. Nu niet vaststaat, dat het arrest de bestreden stelling bevat, kan over gebrek aan motivering met betrekking tot die stelling niet worden geklaagd. Daarbij komt nog, dat de beslissing van het Hof, dat in casu de opheffing van de beslagen de uitspraak in het bodemgeschil niet beinvloedt, als een zuivere rechtsbeslissing is aan te merken, welke naar de vaste jurisprudentie van Uw Raad geen motivering behoeft.
Het middel ongegrond achtend, heb ik de eer te concluderen, dat Uw Raad het beroep in cassatie zal verwerpen met veroordeling van eiser in cassatie in de kosten op het beroep gevallen.
De Procureur Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden,