ECLI:NL:RBDHA:2014:5583, Rechtbank Den Haag, 07-05-2014, SGR 13/9682 en 13/9687

Eiseres heeft in 2012 aan enkele werknemers die een loon genoten van meer dan € 150.000 bonussen toegekend en uitgekeerd. Over het tijdvak maart 2013 heeft eiseres op grond van artikel 32bd van de Wet op de loonbelasting 1964 de zogenoemde pseudo-eindheffing hoog loon afgedragen over de toegekende bonussen en het loon voor zover dat meer bedroeg dan € 150.000. Verweerder heeft het tegen die afdracht ingediende bezwaar afgewezen. Eiseres bestrijdt de afdracht omdat de heffing in strijd zou zijn met de wetssystematiek, alsmede in strijd met artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM en artikel 26 van het IVBPR. De rechtbank verwerpt de standpunten van eiseres nu artikel 32bd van de Wet op de loonbelasting 1964 uitdrukkelijk bepaalt dat de pseudo-eindheffing hoog loon wordt geheven ‘in afwijking in zoverre van het overigens bij of krachtens deze wet bepaalde’ en dus naast de heffing die op grond van artikel 1 van de Wet op de loonbelasting 1964 plaatsvindt. De rechtbank is tevens van oordeel dat bij de pseudo-eindheffing hoog loon geen sprake is van een ontoelaatbare aantasting van het eigendomsrecht zoals geformuleerd in artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM. Evenmin is sprake van strijd met het gelijkheidsbeginsel als bedoeld in artikel 26 van het IVBPR. De wetgever heeft uitdrukkelijk gekozen voor een heffing bij de inhoudingsplichtige ter zake van het in 2012 door werknemers genoten loon uit tegenwoordige dienstbetrekking. Zo werkgevers en werknemers en anderen met een inkomen van meer dan € 150.000 al kunnen worden aangemerkt als gelijke gevallen, kan niet worden gezegd dat de keuze voor een werkgeversheffing evident van redelijke grond is ontbloot.