ECLI:NL:CRVB:2017:967, Centrale Raad van Beroep, 27-02-2017, 15/6212 WWB-W

OVERWEGINGEN

1. Artikel 8:15 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) bepaalt dat op verzoek van een partij elk van de rechters die een zaak behandelen, kan worden gewraakt op grond van feiten en omstandigheden waardoor de rechterlijke onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Uit de memorie van toelichting bij artikel 8:15 van de Awb blijkt dat de strekking van het instituut van wraking is gelegen in het waken tegen inbreuken op de rechterlijke onpartijdigheid.

2. Verzoeker heeft aan het verzoek om wraking het volgende ten grondslag gelegd. Op

23 september 2016 heeft de Raad beslist dat niet de Raad maar de rechtbank Rotterdam bevoegd is kennis te nemen van het beroep van 2 mei 2016. Van deze beslissing mocht de Raad niet meer terugkomen. Na overleg met de rechtbank Rotterdam heeft de Raad dat met de brief van 13 december 2016 echter toch gedaan. Verzoeker wordt door de gang van zaken benadeeld, onder meer doordat hij nu een instantie verliest. Door de onterechte wijziging van standpunt door de Raad en de beslissing van 11 januari 2017 om niet inhoudelijk te reageren op de brief van 30 december 2016, lijdt de rechterlijke onpartijdigheid en onafhankelijkheid schade. Dit geldt niet alleen voor zaak 16/4781 PW, maar ook voor zaak 15/6212 WWB, die eveneens wordt behandeld door R.H.M. Roelofs.

Een wrakingsgrond moet zijn gelegen in feiten of omstandigheden die betrekking hebben op (de persoon van) de rechters die de zaak behandelen. Bij een beoordeling van een beroep op het ontbreken van de onpartijdigheid van de rechter dient verder het uitgangspunt te zijn dat een rechter uit hoofde van zijn aanstelling moet worden vermoed onpartijdig te zijn, tenzij zich een uitzonderlijke omstandigheid voordoet die een zwaarwegende aanwijzing vormt voor het oordeel dat een rechter jegens een rechtzoekende een vooringenomenheid koestert, althans dat bij een rechtzoekende dienaangaande bestaande vrees objectief gerechtvaardigd is (zie onder meer het arrest van de Hoge Raad van 21 september 2010, ECLI:NL:HR:2010:BM9141).

Niet ontkend kan worden dat de mededeling van de Raad van 13 december 2016, in het licht van de eerdere mededeling van 23 september 2016, verwarrend was. Hierna heeft de Raad evenwel in de brief van 11 januari 2017 aan verzoeker meegedeeld dat ter zitting van

31 januari 2017 de omvang van het geding met partijen zal worden besproken. Uit deze mededeling moet worden afgeleid dat partijen ter zitting hun standpunt naar voren kunnen brengen over de vraag wie het beroep van 2 mei 2016 moet behandelen en dat de Raad pas daarna hierover een definitieve beslissing zal nemen. Uit deze gang van zaken volgt niet dat sprake is van een zwaarwegende aanwijzing dat de behandelend rechter vooringenomen is ten opzichte van verzoeker dan wel dat sprake is van objectief gerechtvaardigde vrees daarvoor.

Uit het voorgaande volgt dat het verzoek om wraking moet worden afgewezen.

4. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

BESLISSING